Do sześciu razy sztuka

Mówią, że niektóre klątwy umierają wraz z tymi, którzy je rzucili.

Ta nie umarła.

W noc, gdy płomienie wzniosły się tak wysoko, że zdawały się dotykać nieba, spojrzała na niego i obiecała, że ich historia jeszcze się nie skończyła.

Wieki później żadne z nich nie pamięta tych słów.

Ale coś pamięta.

Spojrzenie, które trwa odrobinę za długo.
Twarz, która wydaje się dziwnie znajoma.
Uczucie, którego żadne z nich nie potrafi wyjaśnić.

Gdy przeszłość zaczyna budzić się spod warstw czasu, oboje zostają przyciągnięci ku prawdzie, która dawno temu powinna była zostać pogrzebana.

Bo niektóre historie nie kończą się wraz ze śmiercią.

A niektórym duszom nigdy nie było pisane się rozstać.