Sabah Rüzgarı

"Ne yanar kimse bana ateş-i dilden özge
Ne açar kimse kapum bad-ı sabadan gayrı."

"Ne anlama geliyor?"

"Bana benim gönül ateşimden başka kimse yanıp acımaz. Kapımı sabah rüzgarından başka kimse çalıp açmaz, diyor Fuzuli. Yalnızlığını bir sabah rüzgarına sığdırmış." dedim dalgınca. Saçımdaki eli duraksadı. "Kendi yalnızlığını bir sabah rüzgarına mı sığdırdın?" dedi bir anda. "Sen varsın." dedim kısık bir sesle. Yüzündeki ifade dondu. Gözbebekleri büyüdü. "Ben mi?" Emin olamayarak sorduğu soruya gülümsedim. "Sen."

**

Yüzü hala elime yaslıydı. "Ama sana başka bir şey söyleyebilirim. Fuzuli'nin gazeli Necati'nin gazeline nazire. Benim yalnızlığım Fuzuli'yle anlatılmaz." dedi ve gözlerini geri açtı.

"Beni ağlan beni kim üstüme gelmez ölicek
Bir avuç toprak atar bâd-ı sabâdan gayrı" dedi fısıltıyla. Bu şiiri duymamıştım daha önce. Gözlerim açıldı şaşkınlıkla. "Necati 'Bana ağlayın, bana yas tutun! Çünkü ben öldüğümde mezarımın başına kimse gelmez, üzerime bir avuç toprak atacak sabah rüzgarından başka kimsem yoktur.' demiş. Senden önce sabah rüzgarına sığdırdığım yalnızlık sadece mezarıma toprak atardı." dedi sakince. Gözlerim yeniden dolmaya başladı yavaşça. "Sen geldin sonra. Seni tanıdım, seni gördüm, seni her şeyinle hissettim." dedi bu kez. Gözümde biriken yaşlar bir oldu aktı.

"Sabah rüzgarıma eş sen oldun. Seni yalnızlığıma sığdırmadım, sen sabah rüzgarım oldun ama bir farkın var. Sen mezarıma toprak atmadın, sen bana hayat üfledin tekrar. Hayata tutunmak için sebep verdin." dedi. Gözlerindeki huzur bana aktı.