Kayıp Alabora

Ay ışığı, denize keskin bir sızıntı gibi yansıyordu. Kızın beyaz tülden elbisesinin uzun, hafif kumaşı, kıyıya vuran küçük dalgaların köpüklerine karışmıştı. Gece esintisi tenini yalayıp geçerken, yüzünde tek bir mimik kırıntısı bile olmayan kız, yavaşça suya doğru eğildi. Islak kumlara çöken dizlerini umursamadan, titreyen eliyle suyu dağıtmaya çalıştı.

Sanki durgun suyu dağıtabilirse, kendi zihnindeki o kayıp parçayı da yaratacağı boşlukta bulabilirmiş gibi...

Ama su her seferinde eski haline dönüyor, kızın zihni ise o pürüzsüz karanlıkta boğulmaya devam ediyordu.

Kız sadece bazı anılarını hatırlamak onlara tutunmak istiyordu, oysa ellerinden süzülen deniz gibi boş kalıyordu hafızası da her çabasında.

Sadece ismini biliyordu kız. Ellerini gezdirdiği bu su birikintisi minik bir denizdi. Oysa ki o, koca bir Okyanustu.

Yine de kendini bir okyanus gibi güçlü hissetmiyordu; aksine, o okyanusun dibinde boğulmuş gibi hissediyordu.

Sakin gecede elleri suyun içinde tek bir cümle zihninde belli belirsiz yankılanmıştı bu gece. Belki zihni ona bir oyun oynuyor onu rahatlatmaya çalışıyordu, belki ufak bir anıyı hafızası ona geri vermeye çalışıyordu.

"Eğer bir gün yönünü kaybedersen denize bak. Okyanuslar asla kendi dalgalarında boğulmaz."