SEDARIN İNCİSİ

Çanlar çalıyor... Çanlar tüm şiddetiyle yeri göğü parçalıyor. Mumlar tek bir isim için dikilmiş. Asırlara meydan okuyan rengarenk vitraylar paramparça. Sayıca küçük ama cüssesi büyük onlarca insan bir arada. Yerde çeresizce yatan kurbanlarını izliyor.

Yıllarını dokunulmazlıkla geçirecek kızı kurban etmişler. Kargalar toplanmış kilisenin etrafına. En sadık dostlarının ölümüne ağıtlar yakıyor zifir karası gözleri. Titredim. İlk defa korkudan tir tir titredim. Beni bir hiç uğruna kurban edeceklerdi. Öyleydi değil mi. Hiçbir zalim böylesi acınası bir ölümü hak etmezdi. Ben zalim değilim ki.

Bilincim yarı kapalı. Karanlığa teslim olmak istemiyorum. Karanlık beni içine çekiyor, sevmiyor tadımı geri bırakıyor. Gözlerim aralanıyor, herkes sessiz bir kabullenişte. Kargalarsa direnişte. Ufak bir sızlanma. Adam açıyor ellerini iki yana ve bu çaresiz kıza dualar ediyor.

Zaman çok hızlı akıyor, ne yaşadığımı kavrayamıyorum. Beni izleyen kadına dalıyor gözlerim, hiçbir merhamet kırıntısı yok bakışlarında. Konuşmak isterken çenemin uyuştuğunu fark ediyorum.

Hiç inanmadığım Tanrı'dan kıvranarak merhamet diliyorum. Kargalar camdan sızmaya başlıyor, hem de onlarcası. Küçük bir zafer nidası. Çanlar dilimden dökülemeyen yardım çığlıkları gibi defalarca yankılanıyor.

Bu sokaklar ilk defa bu kadar kana şahit oluyor. Herkes, beni sırtımdan bıçaklayan herkesin beyni paramparça oluyor. İki çift kolun arasına sığındı bedenim. Gözlerim sonunda açılmayı başardı. Bal rengi gözlerinden tanıdım onu. Dudakları hafifçe alnıma dokunup geri çekiliyor.

Derin bir nefes alıyorum konuşmak için. "Öldür beni." Ve işte kaderimi belirleyecek o sözler çıkıveriyor dudaklarından.

"Kaybettiklerini kazanmadan ölmene izin vermeyeceğim."