Cyralis

Sinirle Kieran'ın yanına yürüdüm.
Aslında ona söyleyecek çok şeyim vardı. Belki bağıracaktım, belki de arkamı dönüp gidecektim. Ama tam karşısında durduğumda hiçbirini yapamadım.
Gözlerimi gri gözlerine diktim.
Bir süre öylece kaldık.
Sessizlik garipti. Rahatsız edici olması gerekiyordu ama değildi.
Kieran'ın gözleri bir ayna gibiydi. İnsan onlara baktığında kendinden kaçamıyordu. Ne hissediyorsa, ne saklıyorsa hepsi yüzüne çarpıyordu.
Benim gözleriminse ona göre bir karadelik olduğunu biliyordum.
Karanlık.
Derin.
İçine bakmaya cesaret edemeyeceğin kadar sonsuz.
Belki de bu yüzden birbirimize bu kadar zıttık.
Ya da ben öyle sanıyordum.
Çünkü o an fark ettim ki aynalar ve karadelikler düşündüğüm kadar farklı değildi.
İkisi de insanı kendisiyle yüzleştiriyordu.
Kieran'a baktım.
O da bana bakıyordu.
Sanki bütün dünya sessizleşmişti.
O an içimden geçen şeyi söylemedim.
Ama inkâr da edemedim.
Ne zaman gözlerimin içine baksa, sanki yıllardır etrafıma ördüğüm bütün duvarlar çatlamaya başlıyordu.