The last chord

«آخرین آکورد»

روزی که جئون جونگکوک، کوچکترین عضو گروه بی تی اس داخل تصادف مرد و همه چیز در غم فرو رفت، هیچکس فکرش رو نمیکرد که دوباره ببیننش، اونهم اونجوری...!

بخشی از داستان:

جین پلک زد. یک بار. دو بار. و بعد زیر لب زمزمه کرد:
«من دارم دیوونه میشم... توهم زدم...»

«هیونگ، تو که می‌دونی من از این برند خوشم نمیاد، چرا اونی که درش سبزه رو نخریدی؟»

خون در رگ‌های جین یخ زد.
این صدا...این صدای توهم نبود. صدای اکو شده توی سرش نبود. این صدای واقعی، با همان لحنِ پررو و طلبکارانه‌ی همیشگی بود!

جین با گردنی که از ترس تق‌تق صدا می‌داد، سرش را بالا آورد و به صندلیِ روبرویی نگاه کرد.

اونجا، جئون جونگکوک نشسته بود.
دقیقاً روبروی او. با یک تیشرت مشکیِ اورسایز، شلوارکِ مشکی تا زانو، و همان بوت‌های غول‌پیکرِ بالنسیاگا که دیشب در راهرو افتاده بودند. موهای مشکیِ کوتاهش کمی به هم ریخته بود و داشت با انگشتش ته‌مانده‌ی شیرموز دور لبش را پاک می‌کرد.

جین دهنش باز موند. فکش تقریباً به میز برخورد کرد. چشم‌هایش انقدر گشاد شد که داشت از حدقه بیرون می‌زد.

«ت... ت... تو...» جین حتی نمی‌تونست کلمه‌ی «تو» را کامل بگوید.

کاپل اصلی: کوکوی
کاپل فرعی: نامجین

ژانر: علمی تخیلی، غمگین(چند پارت اول)، کمدی، اسمات، روزمره