DÜŞTEN GERÇEĞE

"Kalbi durdu..."

Bu iki kelimeyi duymak genç adamın soluğunun kesilmesine neden olmuştu. Sevdiği, uğruna canını vereceği, yıllardır bir sır gibi saklayıp severek beklediği genç kadının kalbi durmuştu. Olamazdı böyle bir şey. Hayata dönmesi gerekliydi. Yoksa genç adam yaşayamazdı.

Saniyeler bir asır gibi geçerken acil serviste tekrar bir ses duyuldu. Genç adam hastanenin yoğun bakım kapısının önünde, sevdiği kadının içeride can çekiştiği odanın kapısının önünde, hayatında ilk kez bu denli çok ağlıyordu. Biri onu boğuyor gibi hissediyordu. Nefes alamıyordu. Kalbi acımasızca birinin elinde sıkılıyor gibi hissediyordu. Canı yanıyordu. Yoğun bakım kapısının önünde dururken gözünden ard arda akan yaşlardan bi' haberdi. Durmadan "gitme, yalvarırım yaşayamam." Diye sayıklıyordu.

Yere düşen yaşları minik bir çukuru dolduracak cinstendi. Öyle çok ağlıyordu ki... Ama sesi çıkmıyordu. Sevdiği kadın içeride can çekişirken kendisi de dışarıda onsuz can çekişiyordu. Şu an biri gelse kalbinden çekip vursa canı daha az yanardı, buna emindi. Canından can gidiyordu Eslem'inden iyi bir haber alamadıkça.

Acil serviste ki doktorlardan biri, "Hasta'nın kalbi tekrar çalıştı." diyene dek o halde hareketsizce duran Volkan bu cümleyi duyar duymaz derin bir nefes aldı. Sonrasında koşarak yoğun bakım kapısının önüne geldi. Karısını, Eslem'ini gözünün nurunu görmek istiyordu. Ama kapı kapalıydı. Ellerini kapıya yaslayıp yanağını da cam kapıya yasladı. Sessizce hıçkırarak ağladı ama bu kez mutluluktan. Sevdiği kadın hayata dönmüştü.

Kapıdan geri çekildiğinde sandalyelerden birine oturdu. Birkaç dakika sonra acil servisin kapısı büyük bir gürültüyle açıldı. Eslem'in ailesi ve kendi ailesi ağlayarak, feryat figan ederek içeri girmişti. Tam o esnada doktorlardan biri yoğun bakım kapısından çıktı. Yüzünde stabil bir i