RUHUMA DOKUN (BXB)

Karşısındaki yabancı gözlerini kırpmadan ona bakıyordu. Öyle uzun, öyle dikkatli bakıyordu ki Karan'ın ensesindeki tüyler diken diken oldu.

Kaşlarını çattı.

"Daha yeni geldik mahalleye..." diye homurdandı kendi kendine. "Denk gele gele mahallenin delisine denk gel-"

"327."

Karan'ın cümlesi yarıda kaldı.

"Ne?"

Yabancının bakışları hâlâ gözlerindeydi. Sanki yüzüne değil de yalnızca gözlerine odaklanmıştı.

"327."

Karan'ın sabrı taşmaya başladı.

"Birader ne saçmalıyorsun sen?"

Adam birkaç saniye daha gözlerinin içine baktı. Sonra sakince cevap verdi "Kirpiklerin." Sessizlik çöktü "Sağ gözünde 162 var." Bakışları diğer gözüne kaydı. "Sol gözünde 165."

Karan birkaç saniye boyunca hiçbir şey söyleyemedi. Yüzündeki öfke yerini düpedüz şaşkınlığa bırakmıştı.

Bu herif...

"Dalga mı geçiyorsun lan benimle?"

Sesi sert çıkmıştı. Fakat karşısındaki adamın yüzünde en ufak bir alay yoktu. Sadece sakinlik vardı. Omuzlarını hafifçe silktim Sonra arkasını döndü.

Ve geldiği gibi sessizce uzaklaştı.
_______________________

Karan bu mahalleye geldiğinde geriye kalan hayatını sessizce yaşayacağını düşünmüştü.

Kimsenin onu tanımadığı, geçmişini bilmediği, soru sormadığı bir hayat...

Fakat hesaba katmadığı bir şey vardı.

Mahallenin gözbebeği Tümay...

Dikkatli elalar üzerinden bir saniye bile ayrılmazken sessiz sakin bir hayat pek mümkün olmayacaktı .

Sanırım sessiz sakin bir hayat için çok geçti; asperger sendromlu Tümay' ın eksenine takılmıştı bile...