Dziedziczka Elarionu

Śmierć matki nie tylko odbiera jej ostatni punkt oparcia - otwiera drzwi do prawdy, która nigdy nie miała zostać odkryta.
Wśród rzeczy po zmarłej kobiecie Ewa odnajduje fragmenty starego pamiętnika i wyblakłe fotografie mężczyzny, którego istnienie całkowicie zmienia jej historię. Jedno nazwisko prowadzi ją do świata, o którym wiedziała tylko tyle, że istnieje - Aleksander Wallen, potomek jednego z założycieli Elarionu, zamkniętej wspólnoty od ponad dwóch stuleci odciętej od reszty świata. Elarion to miejsce, które przetrwało chaos współczesności, opierając się na hierarchii, tradycji i chrześcijańskich zasadach uznanych tam za fundament porządku społecznego. W tym świecie rodzina nie jest wyborem, lecz strukturą opartą na odpowiedzialności i posłuszeństwie. Mężczyzna stoi na jej czele jako opiekun i decydent, kobieta zaś odnajduje swoje miejsce poprzez małżeństwo - jedyną drogę do pełnej przynależności i bezpieczeństwa. Samotność nie istnieje jako stan trwały; jest odstępstwem od normy.
Kiedy Ewa przekracza granicę Elarionu, nie jest już tylko nieznaną kobietą z zewnętrznego świata.. W świecie, gdzie nazwiska rodów i męska linia decydują o statusie, ona sama staje się anomalią: dorosłą, niezamężną kobietą, która nie pasuje do żadnej z przewidzianych ról.
Zaproszona przez ojca, Aleksandra Wallena, otrzymuje trzy miesiące, by poznać swoją nową rodzinę i zdecydować, czy przyjąć miejsce w Elarionie poprzez małżeństwo i podporządkowanie zasadom wspólnoty, czy wrócić do świata, w którym nie ma już nikogo. W tym czasie staje się częścią domu, którego nigdy nie znała - ojca, jego żony, przyrodniego rodzeństwa i rozbudowanej sieci rodzinnych zależności, gdzie każdy ma przypisaną rolę, a każda kobieta swoją drogę wyznaczoną przez mężczyznę, któremu podlega.
Im dłużej Ewa pozostaje w Elarionie, tym trudniej jej odróżnić bezpieczeństwo od kontroli, przy