It was always you

Kiedyś wierzyłam, że miłość wystarczy. W to, że jeśli kochasz wystarczająco mocno, ludzie zostają. W to, że cierpliwość i oddanie potrafią uratować wszystko. Myliłam się. Po tym, jak osoba, której ufałam najbardziej zostawiła mnie z sercem pełnym pytań i głową pełną wątpliwości, stworzyłam własne zasady: nie przywiązywać się, nie oczekiwać za dużo i przede wszystkim nie zakochiwać się. I przez jakiś czas naprawdę działało.
A potem pojawił się on. Nie był ideałem, nie próbował mnie ratować. Nie składał wielkich obietnic i nie słodził mi na każdym kroku. Po prostu został. Między przypadkowymi rozmowami, wspólnymi wieczorami i chwilami, których nie planowałam, zaczął stawać się kimś więcej niż tylko kolegą. Problem w tym, że przyjaźń jest bezpieczna, a miłość już nie. A kiedy raz nauczysz się, jak wygląda złamane serce, bardzo trudno uwierzyć, że tym razem historia może skończyć się inaczej. Czasem największą odwagą nie jest pokochanie kogoś, tylko pozwolenie sobie, żeby zostać pokochanym.