Sessiz İttifak

Sahneye çıktığında herkes onu izler. Ama kimse onu gerçekten görmez.

Riala, bu zamana düştüğü günden beri sahte bir gülümsemeyle yaşıyor. Şarkı söylüyor, dans ediyor, insanların masalarında oturup onların kahkahalarına eşlik ediyor. Her gece, her mekan, her bakış... Hepsi bir oyunun parçası.

Ama gecenin sonunda, karanlık sokaklarda yapayalnız yürürken, asıl soru hep aynı kalır: Buraya neden geldim? Ve geri dönebilecek miyim?

Ona yardım eden adam bile ona güvenmez. Peşindeki adam ise onu çözmek ister. Riala, iki ateş arasında sıkışmış bir yabancıdır. Ne bu zamanın ne de kendi zamanının bir parçasıdır.

Tek bildiği şey, göründüğü gibi olmayan tek şeyin kendisi olmadığıdır.

"Gülümsedi. Ama gözleri hep ağladı."