Karanlık, zifiri karanlık. Gözlerinizi saliselik kapatmanız sizin o karanlığa çekilmenize yetiyordu. Durduramazsınız. Sanki karanlık bir bütündünüz. Bir o kadar korkunç, bir o kadar uyumlu.
Ben Miray Uluöz; kendini olduğu konuma asla ait hissetmeyen, ruhunun yarısını toprağa gömen ve buna rağmen yaşamaya devam eden Miray.
Benim ışığım, tek sığınağımdı onlar. Annemin sesi, babamın gölgesi... Yaşadığım o birkaç yıla sığdırdığım bütün sıcaklık, ölümün kasvetli ve zifiri soğukluğuyla anında buharlaştı.
"Artık kim olduğumu bilmiyorum."
©️tüm hakları saklıdır
Seluruh Hak Cipta Dilindungi Undang-Undang