ZİFİR

Yeraltı'nın kasvet dolu, karanlık sokaklarından birinde öylece oturmuş beklerken sırtları bana dönük olan o iki adama baktım. Biri yıldızlı bir gece, biri güneşli bir gün. Kulaklarımda Yaman'ın sözleri yankılanmıştı.

"Ben geceyi yanımda gezdiririm. Tek iyi yanı yıldızları görebiliyor olman." demişti.
Sözleri zihnimin içinde dönüp dururken, gözlerimi kısarak ikisine biraz daha dikkatle baktım. Biri omuzlarını hafif düşürmüş, sanki her an gölgeye karışacak kadar sessizdi. Diğeri ise olduğundan daha dik duruyordu; ışık onun etrafında geziniyor ama ona değmiyordu bile.

"Geceyi yanında gezdirmek..." diye mırıldandım içimden.
Yeraltı'nın rutubet kokusu bile o sözlerin ağırlığını taşıyamıyordu sanki. Burada herkes ya karanlığa alışırdı ya da karanlık tarafından yutulurdu. Arası yoktu.

Adım attım.

Taş zeminin üzerindeki yankı bile beni ele verdi. İki adamdan biri hafifçe başını çevirdi. Önce gözleriyle tarttı beni; sonra yüzüme bakmadan tekrar öne döndü.

Ama diğeri...

Diğeri başını hiç çevirmedi.