TENİN EZBERİ
- Reads 94
- Votes 20
- Parts 24
"Zihnin tamamen karanlığa gömüldüğünde, kalbine ve teninin ezberine güvenebilir misin?"
Gözlerini yabancı bir hastane odasının steril beyazlığında açan Berka için dünya artık bomboş bir sayfadan ibarettir. Uğradığı sarsıcı, karanlık saldırı sadece geçmişini değil; adını, ruhunun diğer yarısı olan kocasını ve henüz üç aylık bebeği Taha'yı da silip götürmüştür.
Karısının zihninin en ufak bir şokta tamamen karanlığa gömülmesinden korkan Kaan, hayatının en zorlu ve acı verici oyununu başlatır: Kendi evinde, taparcasına sevdiği karısının yanı başında sıradan bir yabancı... Sadece atlarla ilgilenen sessiz bir seyis olacaktır.
Bebeği Taha'nın sadece onun göğsünde ağlamayı kesişi...
Kaan'ın tenine her dokunuşunda zihninde çakan o fırtınalı yaz geceleri...
Ancak yalanlarla örülü bu korunaklı cennet, çiftliğin kapısından lüks cipiyle bir müşterinin gelişiyle sarsılır. Adamın yüzündeki o ince yara izi, Berka'nın kabuslarının en karanlık gölgesidir.
"Çünkü ten unutmaz. Hafıza silinse de aşk, her zaman kendi yolunu bulur."
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
ZEMHER
Hızla açılan kapıyla cama yaslı kafamı kaldırdım. İrkilmiştim. Ona doğru dönmedim. Bu evde bu odaya ondan başka kimse bu şekilde giremezdi. Hoş, bir süredir kimse giremiyordu. Yanıma doğru gelip yüzümü ona dönmemi bekledi. Aldığı sesli nefeslerden sabrının sonunda olduğumu anlıyordum. Gülmek istedim. Sabır? Onun bana hiç göstermediği bir şeydi. Beni yanıltmadı. Sertçe çenemden tutup yüzümü ona doğru döndürdü. "Bayılıyorsun değil mi? Beni sinirlendirmeye bayılıyorsun. Kaç defa daha söyleyeceğim? Ben odaya girdiğimde yüzüme bakacaksın." Sertçe ittirdi beni. Alışmıştım. "Kimden yüz buluyorsun he? Kime güveniyorsun." Kime mi güveniyorum? Kimseyle görüşmeme izin vermezken bu nasıl bir soruydu? Cevap vermemem daha çok sinirlendirmiş olsa gerek ensemdeki saçlara asıldı. "Ne o? Yine her zamanki gibi cama yapışmışsın." Saçlarımı daha kuvvetli çekince inledim. "İyi izle. Dışarda geçen, akıp giden bu hayatı iyi izle. Çünkü sana bu evden, bu odadan başka yer haram." Yüzünü yüzüme yaklaştırırken fısıldadı. "Ama sakın hayallere kapılayım deme. Çünkü her gece o hayalleri başına yıkmaktan büyük mutluluk duyarım." Sözleriyle birşey demek istedim. Ağzımı açıp cevap vermek istedim. Ama yapardı biliyorum. Yapıyordu çünkü. Artık beni tanıyordu. Hayallere kapıldığımı biliyordu. Her gece bana kim olduğunu gösterip dünyamı başıma yıkıyordu. Aldığım solukları boğazıma diziyordu. Kaçış yoktu.
Yıldızın Gözyaşı
On beş yıl önceden gelen bir hesaplaşma... Eva'nın ailesinin kilisede bir ayine kurban giderken onun, çaresizce olanları izlerken annesinin verdiği hançerle kurtulup oradaki üç adamı öldürmesi sonucunda hapishaneye girer ya da bilerek hapse girmesi mi sağlanmıştır... Hapishane de varlığı güç ve korku salan bir adamın onu izlediğini görür bu yüzü sanki önceden görmüştür ama bir türlü kim olduğunu çıkaramaz. Aslında bu ayin de görünenden fazlası vardır on beş yıl önce yapılan bir hata şimdi bütün ailenin yok olmasına sebep olmuştur. (Kurtarılmayı reddeden bir kadının, kontrol etmeyi seven bir adamla aynı kafese girmesinin hikâyesi.)
Esaret-i Araf (+18)
•Yetişkin içerik barındıran sahneler mevcuttur (+18) . . . "Tamam tamam! Söz veriyorum bir şey yapmayacağım! Çocuğunu düşün! Çocuğumuzu düşün!" "Çocuğumu düşündüğüm için bu haldeyim zaten! Onu benden almana izin veremem." Bir adım daha geriledim, şimdi sınırdaydım işte araftaki o sınırda... Çocuğumu benden almasına izin veremezdim bunu yapmasına izin veremezdim... Araf'ta Esir kalmış bir kızın hikayesi. Efran Demirhan & Ahu Yıldırım & Asaf Soykan
SIĞINTI YÜREK (DÜZENLENİYOR)
"Ben seni severken yalnızca sana değil, kendime karşı da yenildim." ................... Bir ağıt ne kadar acı olabilirdi? Bir yürek, kaç darbeye dayanabilirdi? Bir beden, hangi yangına körükle gidebilirdi? Bir kadın, kaç farklı yerinden kanatılabilirdi? Yüreği acıyla harmanlanmış bir kadın, Midyat'ın tozlanmış sokaklarında büyümüş, kaderin kirli oyunlarıyla karşı karşıya kaldığında yanında kendi doğurduğu bir evladı, içinde ise yıllarca büyüttüğü onlarca umudu vardı. Heja, diline vurulan prangaların ağırlığıyla gelecek darbeyi beklemeye başladı. Suskundu, evet. Fakat susmak, her zaman kabullenmek değildi. Bazen insanın içinde biriken kelimeler, en keskin bıçaklardan daha tehlikeliydi. Heja'nın da dilinde yıllardır sakladığı bir anahtar, o anahtarın açacağı bir kilit vardı. Gün gelecek, kilit kırılacak yıllarca zincire vurulmuş kelimeleri özgürlüklerini ilan edecekti. Ve Heja, o gün yalnızca yanan olmayacaktı. Yakan olacaktı. İşte bu, Heja Akcan'ın kanla yazılmış yeminiydi. --- Küfür, olumsuz içerik ve cinsel içerik bulunmaktadır. Okumadan önce dikkate almanızı rica ederim.
DALGALARIN SESSİZLİĞİ +18
... "Lütfen! bunu yapmak zorunda değilsin. Kimseye bir halt anlatmam yemin ederim" Tepkisiz kaldım ama biliyordum. Yalan söylemezdi. Eğer söylemem dediyse söylemezdi. Ancak bende elime geçen bu fırsatı değerlendirmeden edemezdim. "Seç birini!" Dedim. Bakışları okyanus suları ile benim aramda kalmıştı. Karar vermek üzereydi. Ben zaten biliyordum. Okyanusa düşmek isteyeceği son şeydi. "Seni seçiyorum" dedi fısıltıyla. "Duyamadım!" "Seni seçiyorum!" En sonunda bağırıp. Daha fazla onu sinirlendirmek ve korkutmak istemezdim. Kesinlikle aklımdan geçen tanışma şekli bu değildi. Kader bizi birleştirmek için elinden geleni yapıyor gibi gözüküyordu. Daha öncede onu kurtarma şansı geçmişti elime. Hemde defalarca kez. Ama eğer kurtarsaydım onun gözünde iyi biri olurdum. Ben iyi biri değilim. Onu kandırmak istemiyordum bu gerçekle. Beni olduğum gibi sevmesin istiyordum. ... Yayın Tarihi; 17 HAZİRAN 2024 --- Hikayede olan karakter ve olaylar kurgudan ibarettir
ÂLÂM-I MÂZİYE (GEÇMİŞİN ACILARI) +18
ÂLÂM - I MÂZİYE (GEÇMİŞİN ACILARI) +18 Dünya üzerindeki varlığını hâlâ sürdüren bedenim boşlukta sallanır gibiydi, zilin sesiyle kaşlarımı çattım bu saatte bu da kim . Israrla çalmaya devam ediyordu, hızlı adımlarla kapıyı ilerledim, kapıyı açmamla Alparslan sendelendi ama kapının pervazına tutunup ayakta kaldı. Kalbimin uslanmaz çırpınışlarına sağır olmak istiyorum ama bir türlü olmuyor. Ben neden sana olan hislerimi durdurmuyorum . Nefesinden yayılan yoğun alkol ve sigara kokusu ile gözlerimi kapattım. Bu gördüğüm görüntü hayal gibiydi o bu değildi ki, yıkılmazdı o asla ama asla yıkılmışlığını kimseye göstermezdi bana bile. Şu an ayakta durmakta zorlanıyordu. Bir anda yere doğru düşünce bende onla düştüm sırtım kapının pervazına yaslanırken Alparslan kafasını dizlerime koyup karnıma doğru yaslandı iyice , ellerim öylece havada kalırken , gözlerim doldu , ağlamamak için kendimi çok sıktım . "Öyle güzel öyle narinsin ki , bir kızımız olursa sana benzesin istiyorum. Senin gibi yeşil gözleri olsun . " Acıyla gözlerimi kapattım , boğazım düğüm düğüm oldu, karnıma iyice kafasını yasladı. İçimdeki o boşluk yine gün yüzüne çıktı . Bir kızımız olsun dedi diyemedim ki bizim bebeğimiz dünyaya gelmeden sonsuz bir maviliğe gitti. TÜM HAKLAR ŞAHSIMA AİTTİR . HERHANGİ BİR KOPYALANMA DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR . Kitap,konu,karakterler benim kalemimden çıkmaktadır. Bu platformda yayınlanan Herhangi başka bir kitaba veya karaktere benzetme gibi yorumlar silinecektir. Herkesin kalemi kendine özgüdür,saygı duyalım ve o çerçevede yorum yapalım.
kara hüküm(celladın güneşi)
(kaderinden kaçamazsın aksine kaçmaya çalıştıkça daha da içine çekilirsin...) Amed'in kurak topraklarında, çocukluğu bir dedenin kucağında son bulan, adı ölümün gölgesiyle mühürlenmiş bir adam: Cellat Bedirşah. Amerika'nın gökdelenleri arasında hukuk okuyup adalet aramış, ringlerde yumruklarıyla kendine bir dünya kurmuştu. Ama kader, onu dedesinin vasiyeti ve sekiz amcasının gölgesiyle geri çağırdı. O artık sadece bir hukukçu ya da bir boksör değil; Bedirşah aşiretinin pimi çekilmiş bombası, dedesinin intikam yeminiydi.Kendine bile acıması olmayan, kendi canını hiçe sayan bir adamın, düşmanına vereceği tek şey ölümdür. O, Bedirşahların namlusuna sürülmüş en tehlikeli mermi; o, geri dönüşü olmayan bir yıkım. Bir kafesin içinde zarafetiyle büyüyen, okuma yazmayı gizli saklı öğrenmiş, bakışlarında fırtınalar taşıyan bir kız: Güneş Güngörmez. Babası bir can almıştı, bedelini ise Güneş'in çocukluğuyla ödetmişlerdi. O, bu karanlık kan davasının ortasında doğan, kimsenin söndüremediği ama kimsenin de ısınmasına izin vermediği o asi ışıktı. Daha on sekizine bile girmeden, iki ailenin felaketi olmaya adaydı. Güneş, gözlerinde dehşetle o caniye baktı. "Sen bir katilsin!" diye bağırdı sesi titreyerek. "Manyaksın sen! Nasıl yaparsın bunu? İnsan canı almak o kadar kolay mı?" Cellat, ifadesiz yüzü ve zifiri karanlık gözleriyle ona yaklaştı. Sesi, toprağın altından geliyormuş kadar derinden ve soğuktu: "Boşuna yakarma küçük hanım! Bizim derdimiz senin o soysuz soyunla... Ben sizin ailenizin celladı olmaya geldim. Amedi Güngörmezlere dar etmeden ölmem bile!"Complete
Acımasız
Hayatımın en kötü kısmı neresiydi bilemiyordum Aile içinde bana uygulanan baskı mı yoksa zorla evlendiğim kişinin sosyopat çıkması mı? Daha ne kadar kötüleşebilir bilmiyordum ###ALINTI### "Niye uzaklaşmamı istiyorsun Ada böyle giyinmenin nedeni sana böyle yaklaşmaları için değilmi!?" dedi belimdeki eli sıkılaşmıştı "Bak Ada bu oyunda benim kurallarım geçerlidir! " gözleri git gide koyulaşıyordu "Sen ise benim oyunumdasın ve benim kurallarımı uymuyorsun Ada " dedi Sesi tehlikeliydi ve bunu belli etmekten çekinmiyordu "Benim kurallarıma uymayanı pişman ederim" (+18) içerir *HİKAYE ADI VE KAPAK GÜNCELLENMİŞTİR* Eski adı zorlu hayatımdır
CİLVELİ
"İnsan bir kere yoldan çıkmaya görsün. Bir daha o yola tekrar dönmesi çok zordur. Çırpınır...Çırpınır...Çırpındıkça bazen daha da batar dibe. Hem de en derine. Bazen önüne çıkana sarılır. Bazen her söylenilene inanır. Dostlarını düşman, düşmanlarını dost sanır. Kapılır salına salına gitmesine. İşvesine...Gülüşüne...Cilvelisine. " Arkası Yarın Demili Hikayelerimde kızım Verda ile ilerde anılarımıza bir yenisini daha eklemek adına ilk kez denenecek "Analı Kızlı" formatında (yani bir bölümünü benim, bir bölümünü Verda'nın yazdığı) bir hikaye yazdık. Biz yazarken çok sevdik ve eğlendik. Umarım sizlerle beğenirsiniz. Sevgi ile kalın...Complete
DÖNÜŞ
"Biz büyüdük Rüzgar. Değiştik. Artık hiçbir şey eskisi gibi olamaz." "Biz senelere meydan okuduk Eylül. 3 sene değil 3 asır geçse biz hala biziz." Annem bizi bırakıp gittikten sonra bende herkesi arkamda bırakıp gittim. Annemin gözlerimin önünde öldüğü o şehirde daha fazla kalamazdım kendimi toparlamama ihtiyacım vardı. Bende,en yakın arkadaşlarımı, geride kalan ailemi ve sevgilimi arkamda bırakıp gittim. Geriye döndüğüm zaman beni farklı şeylerin karşılayacağını biliyordum.Eski arkadaşlıklar, eski aşklar aynı kalabilecek miydi? Ya da beni daha fazla neler bekliyordu? Yaşayıp öğrenecektim. Bu yolculukta yanımda olup,bana destek verir misiniz? :))Complete
Hızla açılan kapıyla cama yaslı kafamı kaldırdım. İrkilmiştim. Ona doğru dönmedim. Bu evde bu odaya ondan başka kimse bu şekilde giremezdi. Hoş, bir süredir kimse giremiyordu. Yanıma doğru gelip yüzümü ona dönmemi bekledi. Aldığı sesli nefeslerden sabrının sonunda olduğumu anlıyordum. Gülmek istedim. Sabır? Onun bana hiç göstermediği bir şeydi. Beni yanıltmadı. Sertçe çenemden tutup yüzümü ona doğru döndürdü. "Bayılıyorsun değil mi? Beni sinirlendirmeye bayılıyorsun. Kaç defa daha söyleyeceğim? Ben odaya girdiğimde yüzüme bakacaksın." Sertçe ittirdi beni. Alışmıştım. "Kimden yüz buluyorsun he? Kime güveniyorsun." Kime mi güveniyorum? Kimseyle görüşmeme izin vermezken bu nasıl bir soruydu? Cevap vermemem daha çok sinirlendirmiş olsa gerek ensemdeki saçlara asıldı. "Ne o? Yine her zamanki gibi cama yapışmışsın." Saçlarımı daha kuvvetli çekince inledim. "İyi izle. Dışarda geçen, akıp giden bu hayatı iyi izle. Çünkü sana bu evden, bu odadan başka yer haram." Yüzünü yüzüme yaklaştırırken fısıldadı. "Ama sakın hayallere kapılayım deme. Çünkü her gece o hayalleri başına yıkmaktan büyük mutluluk duyarım." Sözleriyle birşey demek istedim. Ağzımı açıp cevap vermek istedim. Ama yapardı biliyorum. Yapıyordu çünkü. Artık beni tanıyordu. Hayallere kapıldığımı biliyordu. Her gece bana kim olduğunu gösterip dünyamı başıma yıkıyordu. Aldığım solukları boğazıma diziyordu. Kaçış yoktu.
More detailsContent Guidelines