KARANLIĞIN MÜHRÜ

Bazı insanlar kaderlerini yaşar, bazıları ise kaderlerinin peşinden sürüklenir.
Ama bazı ruhlar vardır ki...
Onlar kaderin ta kendisidir.

Açelya sıradan bir hayat yaşadığını sanıyordu. Ta ki bir gece, eski bir mezarlığın ortasında bin yıllık bir mührü kırana kadar. O gece yalnızca bir taş parçalanmadı. Yüzyıllardır kapalı kalan kapılar açıldı. Unutulmuş isimler yeniden fısıldamaya başladı.
Ve karanlık...
Uyandı.
Azrael.

Krallıkların yıkılışına tanıklık etmiş, adı korkuyla anılmış kadim bir varlık.
Bin yıllık esaretinin ardından özgürlüğüne kavuştuğunda karşısında onu kurtaran kişiyi buldu.
Ya da...
Onun ruhunu.
Çünkü bazı bağlar ölümle kopmaz. Bazı hikayeler bir ömürle sonra ermez.
Açelya geçmişini hatırlamıyordu.
Ama geçmiş onu hatırlıyordu.
Arenya.
Aurelia.
Ve unutulması geren bir sır.
Hatırlanmaya başladığında yalnızca hayatlar değil, dünyalar değişecekti.
Şimdi avcılar geri döndü. Eski düşmanlar gölgelerden çıkıyor. Bin yıl önce yarım kalan savaş yeniden başlıyor.
Ve Açelya'nın öğrenmesi gereken tek bir gerçek var. Bazı mühürler karanlığı hapsetmek için yapılmaz, bazıları iki ruhu birbirinden ayırmak için yapılır.