Anabella

Iza, młoda studentka z niewielkiej wioski na Podlasiu, przyjeżdża do Lublina, aby po przerwie w nauce, spowodowanej kłopotami rodzinnymi, podjąć studia wyższe. Choć los od dzieciństwa, a zwłaszcza w ostatnich latach, nie rozpieszczał ani jej, ani jej starszej siostry, dziewczyna jedzie do odległego i nieznanego jej miasta z nadzieją na nowe otwarcie perspektyw oraz realizację swych życiowych planów. Tym bardziej, że - jak dowiedziała się z krążących po wiosce pogłosek - właśnie w Lublinie studiuje ktoś, komu już wiele lat temu na zawsze oddała swoje serce.

"Anabella" to z założenia żyjący własnym życiem sequel "Lodzi Makówkówny" pomyślany jednak dużo szerzej jako wielotomowa powieść-rzeka. Bo dlaczego nie? Wbrew opiniom, według których wartościowy przekaz literacki musi posiadać zwięzłą formę, taki „serial tekstowy" tudzież „literacka opera mydlana", to dla mnie, zadeklarowanej hobbystki-amatorki, intrygujące wyzwanie i ciekawy eksperyment - formalnie luźny i niezobowiązujący, jednak w praktyce wymagający sporej pracy koncepcyjno-strukturalnej.

Tytuł nawiązuje do jednego z wątków świata przedstawionego, jak i do jednego z miejsc akcji "Lodzi Makówkówny", mianowicie do klubo-restauracji "Anabella" prowadzonej przez Majka, przyjaciela Pabla. Pozostajemy tu, przynajmniej częściowo, w uniwersum miejsc i postaci wykreowanych w poprzedniej powieści, jednak nie chodzi tylko o miejsce, bowiem nazwa "Anabella", jak wiadomo z jednego z pobocznych wątków "Lodzi", ma o wiele głębsze znaczenie.

Jeśli chodzi o gatunek, jest to przede wszystkim romans, jednak wpleciony w rozbudowaną, wielowątkową powieść obyczajową niepozbawioną elementów zarówno humorystycznych, jak i metafizycznych.