KAHIR..

Camları teker teker kırmak istiyorum. Ağlamak istiyorum çocukluğumdaki gibi. Yada daha da küçükken yapabildiğim gibi sorunları birer cebir gibi evirip çevirip çözebilmek .. yüreğim öyle yorgun ki artık. Tutunduğum dallar öyle bir.. söküldü. Dallar değil, o ağaç ve belkide o dağ öylece yıkıldı içimde. Ama mâlesef ki benim üzerime.. bittim ben.

Zannettiğin gibi bir bitiş de değil. Sanki hiç ben diye birşey olamamış gibi öldüm ben. Belkide hiç büyütemedin ki sen beni..
Keşke, keşke bilmeseydim gerçekleri diyorum. Keşke eskisi gibi sevgisizliğinin ve deli saçması görünen nedensiz kederinin, kahrının sebebini bilmeseydim de nefret edebilseydim ve suçlayabilseydim seni.. şimdi ağlayamıyorum bile. Nasıl yaşayqcağım ben böyle? yarına uyanmak çok zor. Pes etmemek çok ama çok zor. camlar kılırmak için sanki çağırıyor beni, keskin nesneler ışıl ışıl ve baktığımda gözlerimi alamıyorum. Uçurumlar ve pencereler artık manzaraya bakmak için değil de.. sanki yangında exıt kapısı gibi artık. Uslu bir kızım ben. Ama.. yinede zor işte.

Keşke, keşke sen de hiç bilmiyor olsaydın bu hisleri ve.. benim kadar kırılmamış olsaydın. Böylece davranışların seçim değil, benlcillik olur çıkardı. Belki.. hep bir belki işte anne. hep bir belki. Ne yaşayarak ne de ölerek süregelen bu senelerde herşey birer belki ve keşke.

neyse.