ZÜMRÜT KAFES

Bu dağlarda bana Zümrüt derler. Düştüğüm o karanlık, dipsiz ve kimsesiz kuyulardan tırnaklarımla kazıyarak, her bir parmağımı kayalarda kanatarak çıktığımdan beri bu ismi bir zırh gibi göğsümde taşırım. O kapkara günden beridir ki, ismimin buz gibi fısıltısı bu dağdaki, bu coğrafyadaki her bir teröristin ensesinde ölümcül bir rüzgâr gibi esiyor, soluklarını kesiyor.

Yerdeki küçük su birikintisine doğru eğilip gözlerimin içine baktım. Gözlerim, içimde kopan fırtınalara, her insani duyguya zümrütten amansız bir kafes örmüştü. Işıltısını çoktan kaybetmiş, yalnızca intikamın soğuk ışığıyla parıldayan bir mücevher gibi, sönük ama bir o kadar da keskin bakıyordu artık. Ne görünende ne de görünmeyende, benden geriye bir damla bile merhamet kalmamıştı. Beni gören gözler için orada sadece dindirilmez bir öfke ve bitmek bilmeyen bir özlem vardı.

İnsanlar zümrüdü yalnızca nadide, zarif bir mücevher sanır; oysa benim için o yeşil, sarp bir dağ başında, kimsesiz bir kız çocuğunu Zümrüdüm diye bağrına basan albayın gölgesinde yeşeren bir yemindi. Onun sayesinde, uğruna canımı gözümü kırpmadan feda edeceğim toprağa, sancağa ve o sancağın gölgesinde can veren kahramanlara adamıştım gözlerimin yeşilini.