Gölgedeki Günah

Tavandaki gidip gelen sarı ısık sinirlerimin daha da gerilmesine sebep oldu. Sessizlik o kadar yüksekti ki floresanın içindeki telin cızırtısı bile kulaklarımı tırmalıyor gibi hissediyordum. Burada mahsur kalmanın en kötü yanı burnumun direğini sızlatan bir rutubet kokusu veya odanın gri penceresiz bir hapishane olması değildi, onunla mahsur kalmaktı.

Bakıslarını tenimde hissettim. Bu dar ve pis odada yalnızdık. Cok yakınımdaydı. Hicbir zaman istemeyeceğim kadar, en azından o günden sonra,.
Yaptığı her hareket, bakışı,nefes alıp vermesi midemde hamam böceklerinin gezinmesi gibi hissettiriyordu.

İçerdeki sinir bozucu sessizliğe dayanamayıp konustum;
"Bir planın var mı yoksa beni süzmeye devam mı edeceksin?"
Alaycı bir sekilde güldü. Umrunda değilmisim gibi.
Zaten değildim.
"Merak etme sana bir sey olmasına izin vermem"
Kafamı o kadar hızlı ona cevirdim ki boynumdan utanc verici bir kütleme sesi çıktı. Gözlerimiz bulustu.Koyu mavi gözleri alayla parlıyordu.
"Seni benden baskasının öldürmesine izin vereceğimi düsünmedin herlde?"

İçerdeki yoğun ve sıcak havaya rağmen birbirimize nefretimiz buz gibiydi. Onunla mahsur kaldığım bu delikteki zamanı donduracak kadar.