SİRA

Baharı ararken kendimi bir kasırganın tam ortasında bulmuştum. Bir cehennemden kaçmıştım oysa; fakat beni bekleyenin başka bir cehennem olduğunu bilmiyordum. Bunun sebebi kadın olmam mıydı, yoksa cehennemi kabullenmiş olmam mı?

Bütün umutlarımı yitirdiğim, çaresizliğin iliklerime kadar işlediği o dünyada; zifiri karanlığın susturduğu, yağmurun ise zorla isyan ettirdiği o sokağın sonunda yeniden ayağa kalktım.

Yürümeye dermanımın kalmadığı o günlerde kolumdan tutup beni ayağa kaldıran, yorulduğumda sırtımı yasladığım bir dağ oldu.

O, bana yalnızca kasırganın içindeki baharı göstermedi; yirmi yıl önce kaybolan küçük bir kız çocuğunu da buldu. Sonra hiçbir şey olmamış gibi onunla seksek oynadı.