Obarczona Życiem

Podobno człowiek umiera tylko raz.
To kłamstwo.
Nie umiera się wtedy, gdy przestaje bić serce.
Umiera się za każdym razem, gdy ktoś odchodzi.
Gdy przyjaciel staje się obcym.
Gdy miłość zamienia się w wspomnienie.
Gdy patrzysz w lustro i nie poznajesz osoby po drugiej stronie.

To historia wielu śmierci.
Śmierci dziewczyny, która wierzyła, że miłość wystarczy.
Myślała, że ludzie zostają.
Dziewczyny, która nie wiedziała jeszcze, jak bardzo potrafi boleć cisza.

Najpierw był zachwyt.
Potem przyszły pęknięcia.
Niewielkie.
Prawie niewidoczne.
Takie, które z czasem nauczyły się połykać całe światy.

A później był już tylko upadek.
Powolny.
Brutalny.
Taki, którego nikt nie zauważa, bo człowiek wciąż śmieje się we właściwych momentach i mówi, że wszystko jest w porządku.

Najgroźniejsze katastrofy nie wyglądają jak katastrofy.
Wyglądają jak zwykły wtorek.
Te wiersze nie powstały po to, żeby opowiedzieć o miłości.
Powstały po to, żeby udowodnić, że można przeżyć własny koniec.

Znajdziesz tutaj ludzi, którzy odeszli.
Słowa, których nigdy nie wypowiedziano.
Pokoje pełne duchów.
I dziewczynę, która przez bardzo długi czas nie wiedziała, czy walczy jeszcze o życie, czy tylko o kolejne jutro.

Nie obiecuję pięknych historii.
Obiecuję prawdę.
Tę najgorszą.
Taką, która budzi człowieka o trzeciej nad ranem i każe mu liczyć wszystkie rzeczy, które stracił.

Jeżeli szukasz światła - znajdziesz je.
Ale dopiero wtedy, gdy przejdziesz przez ciemność.

A ona jest znacznie głębsza, niż myślisz.