Liminalis

«و داستان این چنین بود. ، در نهایت خلقتشان چاقویی در قلبشان فرو کرد»

- چرا کشتیشون ؟
+ اشتباه نکن من اونا رو نکشتم ، نمیگم تو مرگشون دخالت نداشتم ، نه ... فقط کشتن از نظر من نجات دادنشون تلقی میشد.
- ولی بخاطر کار های بی پروای تو خیلیا قربانی شدن .
+مگه برای اهداف بزرگ بها لازم نیست ؟
+ هدف من قهرمان بودنه ...
+ من فقط می خوام نجات پیدا کنم.
+ چرا این قیافه رو به خودت گرفتی ؟ تحلیل هام میگن انزجار رو از صورتت حس میکنن ..
+ اوه نکنه من به همون چیزی تبدیل شدم که ازش می ترسیدی؟
لازم نیست دست هات رو مشت کنی به هر حال که واقعا نمی تونی منو بزنی .
+نگران نباش اینا همه اش یه بازیه ...

•|•|•|••|•|•|•||•||•||•||•||••|•••||•||•••••||•••|••||•|•|•|•|•••|••|||•••||||•||•

لوئیس پارک هیچ وقت فکر نمیکرد برای رسیدن به مقام پروفسور بودن باید شیرجه بزنه تو عمق گودالی که یه مار توش خوابیده بود.
شاید اگه دوسال دیگه صبر میکرد و اجازه میداد تا دوباره هیئت علمی پروژه اش رو قضاوت کنن همه چیز بهتر پیش میرفت .
ولی اون پشیمون نبود . هر چیزی بهایی داشت و جزایی که باید برای طمعش پرداخت میکرد گیر افتادن تو بازی جهنمی بود که مرز های انسانیت رو نقض میکرد.