VAROLUŞ

"Manolya," dedim sakin görünmeye çalışarak ve elimi uzattım.

Adam gözlerini üzerimden ayırmadan elimi tuttu.

Eli sıcaktı.

Ve beklediğimden daha büyüktü.

"Yekta Yılmazer."

Sesini ilk kez bu kadar yakından duyuyordum.

Derin ve kendinden emin bir sesti.

Normalde o noktada tokalaşma bitmeliydi.

Ama bitmedi.

Ben elimi geri çekmeye çalıştığım anda parmaklarının hafifçe sıkıldığını hissettim.

Şaşkınlıkla gözlerimi kaldırdım.

Kimse fark etmiyordu.

Çünkü dışarıdan bakıldığında hâlâ son derece normal bir selamlaşma gibi görünüyordu.

Sonra Yekta beni çok hafif şekilde kendine çekti.

O kadar hafifti ki başkası görse yanlışlıkla olduğunu düşünebilirdi.

Ama değildi.

Ben biliyordum.

O da biliyordu.

Bir sonraki saniye yüzü kulağıma yaklaştı.

Manolya kolonyasının kokusu yeniden burnuma ulaştı.

Kalbim hızlandı.

Nefesim düzensizleşti.

Ve yalnızca benim duyabileceğim kadar alçak bir sesle konuştu.

"Nezaketsiz pislik."

Sanki bütün salon bir anda sessizleşmişti.

O iki kelime kulağıma ulaştığında asansörde yaşanan her şey zihnimde yeniden canlandı.

Kapanan kapılar.

Benim arkasından söylenmem.

Onun duyduğunu bilmemem.

Ve şimdi...

Bunu bana hatırlatışı.

Yekta yavaşça geri çekildi.

Elimi bıraktı.

Gözlerimin içine baktı.

Ben de ona baktım.

Aramızda yalnızca birkaç saniye süren bir sessizlik vardı ama bana dakikalar gibi geldi.

O yeşil gözlerde alay vardı.

Ama aynı zamanda başka bir şey daha...

Yorgunluk.

Öfke.

Ve anlamlandıramadığım derin bir karanlık.

Dudaklarının bir köşesi belli belirsiz yukarı kıvrıldı.

Bu tam olarak bir gülümseme değildi.

Ama bana meydan okur gibiydi.

Ben ise ne kadar zor olursa olsun gözlerimi kaçırmadım.

Çünkü içimde büyüyen garip duyguya rağmen ona geri adım atmak istemiyordum.

Ve o an anladım ki...

Bu gece asıl şimdi başlamıştı.