MEFHUM

❝Bir varmış, bir yokmuş diye başlayan masalların sonu iyi biterdi bazı çocuklar için.

O bazı çocuklar sırf mutlu sonu görebilsin diye ezilen çocuklar biz olurduk, onlar bir varmış kısmıyken, biz şeytanın dudaklarından dökülen bir yokmuşun zehriyle yok olanlardık.

Bazı çocuklar mum ışığının aydınlattığı hayatların sefasını sürerken bizim gibi kimsesizler o mum ışığının olmayan gölgesine bile hasrettik, hasret bırakıldık.

Şimdi o mumlardan birini yak çünkü çocukluğumda açılan yaraları iyileştirecek tek şey bir mumun o yaraları dağlaması olabilirdi, bir mum yak ve geçmişimi aydınlat.

Ben bu hikayenin kazananı olmama rağmen her şeyini kaybetmiş asıl kişiyim, bir mum yak ve benimle birlikte o karanlıkta çocukluğumun kabuslarına eşlik et çünkü ben hâlâ o kabuslardan çok korkuyorum.❞

[Kadem Ala kendisini yedi yaşındayken evlat edinen, üvey babası Zahmir Ala'nın çizdiği yolda ilerleyerek çok ünlü ve başarılı bir psikolog olmuştur.

Çocukluğunun yaralı izlerini taşıyan geçmişi hakkın da pek bir şey hatırlamayan Kadem bir gün kapısının zift rengi bir kuzgun tarafından çalınmasıyla babasının onu kaçırdığı geçmişine hapsolur.

Kadem'in geçmişinden kanat çırparak bugününe gelen Kuzgun ise içindeki çocuğu sırt dönen ve işkenceler çekmesine sebep olan kişiden intikam almak ister.

Kuzgun'un bir katrandan farksız olan kalbi Kadem için erirken kulaklarında yankılanan çocukluğunun acı haykırışları Kadem'in kalbini sökmesi gerektiğini fısıldamaktadır.

Çıktığı bu yolda her halükarda mağlup olacağını bilen Kuzgun kalbine mi esir düşecekti yoksa içinde bastırdığı küçük çocuğu dinleyip Kadem'i yok mu edecekti?]