LEYAMUT

Silahın patlayıp beyaz bir yaşamı deldiği ilk andı.

Kan kızılı süzülürken yarına, bugün soluk bir yıldız gibiydi. Yürüyordum, sonra koşmaya başladım ve kıyamet orada durmuş beni bekliyordu. Bir kurtboğan bahçesinde durmuş onu izlerken, öleceğimi bilerek onu tutuyordum. Korkmuyordum ama solmak da istemiyordum. Ve biliyordum ki bir telin üzerinde değil, bir urganın üzerinde yürüyordum. Kangren olmuş bir parmak gibi, kesilmeyi bekleyen hisleri saklıyordum ruhumda. Beklemediğim bir anda tüm ruhumu sarmaya başladığında kangren, ölmek için güzel bir gece olduğunu biliyordum.