KÜL MABEDİ

"Seni bu soğuk mermerlerin üzerinde, günahından arınana kadar kırbaçlasam... Yine de gözlerimin içine böyle meydan okuyarak bakabilecek misin?"

Yedi yıl önce, İstanbul'un üzerine sicim gibi yağan bir yağmurun altında, zümrüt yeşili bir elbisenin içinde kesişti yollarımız. O yeraltını tek bir emriyle titreten Varan Kozan'dı; bense onun mabet kılıklı zihnine sızan, kırılmaz gururuyla ona meydan okuyan Aylin.

Bir ihanetle başladı her şey. Beni zincirlere vurduğu o taş zindanda, tenimi kavuran siyah balmumunun çiğ acısıyla mühürledi esaretimi. O, beni tamamen kırıp yok etmek isteyen bir mülkiyet canavarı; bense onun ellerinde mahvolmaya can atan ama asla boyun eğmeyen bir kurban.

Varan, bu kapıyı bilerek açık bıraktı. Kaçıp çaresiz bir yem olmamı, o hastalıklı egosunu beslememi bekliyor. Ama yanılıyor.

Gitmiyorum. Onun kokusuyla sarılı bu yatakta, onu kendi evinde, kendi tahtında bitireceğim anı bekliyor, onu içten içe çürütüyorum.

İhanetle yakılan bir mabedin, intikamla savrulan küllerine hoş geldiniz.