KIZIL ŞEHİR 19+

"İnsanlar seni görünce bir ölüden başka bir şey görmüyor. İntihar hikayen... çok inandırıcı olacak." Sara Jane'in dudakları kıvrıldı. Kanlı, kırık tırnaklarıyla adamın yanağını bir kez daha çizdi. Derin bir çizik. Wayne'in yüzünden kan sızdı, yağmurla karıştı. "Kimse senin için üzülmeyecek," dedi Wayne. Gülümsedi. "Kimse seni özlemeyecek." Kadını korkuluğun üzerinden yavaşça, anın tadını çıkararak itti. Sara Jane aşağı kayarken gözleri hâlâ Wayne'e saplanmıştı. Gri irislerinde ne panik, ne yalvarış, ne de son bir umut kırıntısı vardı. Sadece o tanıdık, keskin, buz gibi sükûnet. Dudaklarının kenarında -ölümün tam eşiğinde- beliren o küçük, zarif, duygusuz gülümseme... Sanki bütün bu sahneyi çoktan ezberlemiş, sanki düşüşü bile kendi senaryosunun bir parçasıymış gibi. Malikânenin yüksek tavanlı, loş salonunda zaman ağırlaştı. Düşerken başı hafifçe yana kaydı ve gözleri bir anlığına şöminenin üstünde asılı duran o büyük tabloya takıldı: Red City'nin siyah mürekkeple işlenmiş, kan kırmızısı damarlarla yarılmış şehir manzarası. Şehir ona aitti. Hâlâ, son nefeste bile. Boynu kırılmadan hemen önceki o sonsuz saniyede, dudakları kıpırdadı - ses çıkmadı, ama Wayne o kelimeleri okudu: "Red City, benim kızıl şehrim..." Ve sonra çatırtı. Kırılan kemik sesi, malikânenin mermer zemininde yankılanan tek şey oldu. Yağmur sesi her şeyi yuttu. Malikânenin içinde, ikinci kat koridorunda, kırık camın üzerinde, avizenin altında, halat sallanıyordu. Ve halatın ucunda da Sara Jane.