Kanın bir kokusu vardır. Keskin. Karanlık. Unutulmayan. Yaseminse bambaşka... İnsanın içine işleyen, en karanlık gecelerde bile akıldan çıkmayan bir kokusu vardır. Ben kanın içinde büyüdüm. O ise yasemin kokuyordu. Benim ellerime ölüm bulaşmıştı. Onun elleri hayat gibiydi. Birbirimize hiç dokunmamamız gerekiyordu. Ama bazı felaketler kader gibi gelir. Sessizce. Yavaşça. Kaçamayacağın kadar derinden. Ve bazen... Bir adam bütün dünyayı ateşe vermeyi göze alır. Sadece tek bir yasemin kokusunu kaybetmemek için.
Detail lengkap