Güneşim Kapıdan Doğdu

Bir kase aşure...
Bir apartman kapısı...
Hayat bazı şeyler için en beklenmedik anları seçiyordu...
Belki de güneş bazen gökyüzünden değil...Bir apartman kapısından doğar. ☀️
...
Kapı yavaşça bir yabancı tarafından aralandı. Bu da kim böyle? Saçları o kadar sarı ki! Sanki güneşe benziyor. Sonunda gözlerimi yabancının saçlarından çektim ve yüzüne baktım. Uykulu gözlerle bana bakıyordu.
Galiba onu uyandırmıştım. Ama bu saatte uyunur mu canım.İçimden konuşmayı bırakıp
"Kader abla yok mu? " dedim. Bir anlık duraksamadan sonra
"Hayır evde değil. " dedi.
"Eee...Pekii.Ben bunu size vereyim o zaman. " dedim ve elimdeki aşure dolu kaseyi uzattım. Bir anda uzatınca az kalsın dökülüyordu. Yabancı elimden kaseyi aldı sakince ve hafifçe tebessüm etti.
Harbi doğdu güneşim!
"Teşekkür ederiz. " dedi.
"Afiyet olsuun. " dedim hafifçe uzatarak.Arkamı dönüp merdivenlerden inmeye başladım sakince. Ben indikten sonra kapı kapanma sesi geldi. Az önce ne oldu öyle! Bu güneş de kimdi?
...
Bu çocuk nasıl her yerden çıkıyordu!