Bal.

Yarı Texting

Her insanın sığınacağı bir yeri vardır derler.

Kimisinin annesi...
Kimisinin babası...
Kimisinin dostu...
Kimisinin sevdiği.

Benim vardı sanıyordum.

Adım Elfida Yalın.

Herkesi olan aynı zamanda kimsesi olmayan o kızım.

Annem beni severdi. Buna hiç şüphem olmadı.
Ama bir insanın tek bir kişi tarafından sevilmesi, bazen koca bir dünyaya yetmiyormuş.

Babam gözlerimin içine hiç bakmadı.
Ağabeylerim, ablalarım ya da kardeşlerim... Hangisinin yanında dursam fazlalık gibi hissettim.
İki yakın arkadaşım vardı. Onlar için gecemi gündüzüme kattım. Ağladıklarında omuz oldum, sustuklarında ses oldum. Ama ben ağladığımda, kimsenin haberi bile olmadı.

Sanırım insan en çok da herkese ait olup kimseye ait olamayınca yoruluyor.

O gün yine odamın penceresinde oturuyordum.

Telefonum titredi.

Tanımadığım bir numaradan tek bir mesaj gelmişti.

"Merhaba. Tanışabilir miyiz?"

O an bilmiyordum.

Hayatımın en güzel cümlesi sandığım şeyin, bir gün en büyük yaram olacağını...