GÜÇ VE ZEHİR

Gözlerimi gözlerine kilitledim. Karşımdaki adama birkaç adım atarak aramızdaki mesafeyi tamamen yok ettim. Kahverenginin en koyu tonlarını taşıyan gözleri, gözlerimden bir an olsun ayrılmıyordu. Yaklaştım... biraz daha yaklaştım. Artık göğsüm, onun göğsüne yaslanmıştı.

Hiç düşünmeden kollarımı boynuna doladım. Yüzünü yüzüme biraz daha yaklaştırıp kulağına fısıldadım:
"Beni... neden bu kadar istiyorsun? Bende seni kendine çeken ne olabilir, Kuznetsov?" dedim, gözlerimi onunkilerden ayırmadan.

O da benim yaptığım gibi, boynunu saran kollarımı tuttu. Dudakları şah damarımın üzerinden usulca geçti. Nefesini ensemde hissederken gözlerim kendiliğinden kapanıyordu. İnsanı delirtecek kadar yavaş hareket ediyordu. Yüzünü boynumdan çekti ve zaten birbirine yaslanmış olan bedenlerimizi biraz daha yaklaştırdı. Artık tüm benliğimle ona teslim olmuştum.

Gözlerini yeniden gözlerime çevirdi. İnsanı duyduğu anda olduğu yere mıhlayan, ama bir o kadar da güven veren sesiyle konuşmaya başladı:
"Belki de artık her gün başıma bela olan, bağırıp çağıran, kendini kurtların arasına atan kadın ilgimi çekiyordur," dedi.

Sonra kulağıma yeniden eğilip alçak bir sesle fısıldadı:
"Sebebim... sadece sensin, Petrova."
Saniyeler geçerken, son söylediği kelimeden memnun değilmiş gibi yüzünde hafif bir ifade belirdi. Dudakları aralandı. Kahverengi gözleri, benim karanlığımla buluşurken kısık bir sesle konuştu:

"Yoksa... Kuznetsova mı demeliyim artık?"