DEFNE (Gerçek Ailem)

Defne Karaca, sevgisizliğin içinde büyümüş bir çocuktu.
Ailesinin yanında vardı ama aslında hiç yoktu. Evdeydi ama hiçbir zaman "evde" hissetmedi.
Küçük yaşlardan beri aynı boşluğu taşıdı içinde.
Ne yaparsa yapsın dolduramadığı, adını koyamadığı bir boşluk...
Bazen kendi kendine fısıldardı:
"Ben neden böyleyim?"
Ama zamanla şunu öğrendi:
Bazı soruların cevabı yoktu, sadece acısı vardı.
Yıllar geçti. Defne büyüdü.
Ama içindeki o eksiklik hiç büyümedi, hep aynı kaldı. Hatta biraz daha ağırlaştı.
Ve bir gün, hayat ona sessizce gerçeği gösterdi.
Ne bağırarak... ne açıklayarak... sadece hissettirdi.
Defne o an, ilk kez gerçekten anladı.
Sevgi sandığı şeyin ne kadar eksik olduğunu... ve aslında hiç başlamamış bir hikâyenin içinde yaşadığını.
Ama Defne şunu henüz bilmiyordu:
Bazı gerçekler, sevgiyle değil, acıyla öğrenilirdi.