YEDİNCİ GÜZ

Ormanın o hastalıklı sessizliğine ilk adımımı attığımda, etrafımdaki ölü yapraklar çizmelerimin altında ezilirken, zihnim sadece tek bir amaca kilitlenmişti. Yedinci Güz bir kıyametse, o kıyametin merkezindeki fırtına ben olacaktım. Büyünün her rengini, her zerresini, her efsunlu nefesini sönümleyene kadar yürüyecektim.

Ta ki evrenin tek duyabildiği şey, benim sessizliğim olana dek.

Güneş, o gri bulutların ardında kanayan bir yara gibi nihayet ufukta belirdiğinde, gölgem arkamda devasa bir çukur gibi toprağa uzandı. İlk adımımı attım. Oyun artık onların o şatafatlı saraylarında değil, benim karanlığımda oynanacaktı; ve tanrılar şahidim olsun ki, bu fırtınada hayatta kalmak için kılıçlardan ve efsunlardan çok daha fazlasına ihtiyaçları olacaktı.

Üstelik ilk hamlemi yapacağım yer, tam da beni görmeyi en son bekleyecekleri yerin, o aşılmaz surların tam kalbiydi.