Άσφαλτος

«Θέμις.» Το όνομα μου ακούστηκε δυνατά «Μην παίζεις μαζί μου.»

«Δεν μου απάντησες.» Έκλεισα την βρύση και τα χέρια μου έσταζαν από το νερό. Δεν είχα που να τα σκουπίσω. «Τι γίνετε μαζί σου; Πως τα πας στο σπίτι;»

«Να μην σε νοιάζει.» Μου είπε απότομα. Φυσικά. Δεν του αρέσει όταν κάποιος άλλος έχει το πάνω χέρι.

Αλλά μέσα μου κάποιες φορές θα ήθελα να ξέρω πως είναι. Εγώ κι αυτός δεν διαφέρουμε πολύ.

«Με αηδιάζουν.» Στην αρχή δεν κατάλαβα για τι πράγμα μίλαγε αλλά μετά είδα το βλέμμα του προς τα χέρια μου.

«Χαίρομαι. Όσο αηδία μου προκαλείς εσύ δεν θα μπορέσεις ποτέ να την νιώσεις.» Τα λόγια μου χτύπαγαν ακόμα ποιο πολύ αλλά ήταν μακριά από ότι ένιωθα.

Χαίρομε που δεν νιώθει τα μισά από το νιώθω εγώ. Δεν αξίζει.

Ποιος να ήξερε ότι το δημοφιλές αγόρι του σχολείου που έχει την παρέα του από πίσω και κορίτσια να παρακαλάνε για την προσοχή του, να πέρνει Xanax γιατί δεν μπορεί να μεταχειριστεί το άγχος που έχει σπίτι.

Πως το ξέρω αυτό; Ο Στέφανος...Βασικά την όλη ιστορία πρέπει να την πάρεις από την αρχή δεν νομίζεις;