Gözlerini Açma

Derler ki bazı insanlar uyanmak için uyur, bazıları ise unutmak için.

İmge Yalaz ise ikisini de yapamıyordu.

On üç yaşından beri gördüğü o rüya, onun peşini hiç bırakmamıştı. Her gece aynı koridor, aynı sessizlik ve aynı adam... İmge bunun yalnızca zihninin ona oynadığı bir oyun olduğuna inanıyordu.

Bilmediği şey ise o adamın da onu yıllardır gördüğüydü.

Aytaç Yazgan, İmge'nin aksine bu rüyanın bir başlangıç değil, yarım kalmış bir hikâyenin devamı olduğunu biliyordu.

İkisinin de sol yanağında aynı derin gamzenin bulunması bir tesadüf gibi görünüyordu. Fakat bazı tesadüfler, insanlara kader kılığında yaklaşırdı.

İmge her gece gözlerini kapattığında geçmişine biraz daha yaklaşıyor, Aytaç ise yıllardır sakladığı gerçeği biraz daha taşıyamaz hâle geliyordu.

Çünkü bazı sırlar unutulmak için değil, doğru zamanda ortaya çıkmak için saklanırdı.

Ve İmge Yalaz'ın en büyük yanılgısı şuydu:

Uyandığında her şeyin biteceğini sanıyordu.