YALANCI PİNOKYO

"Dedektif kız, katiller sadece maske mi takar?" dedi alaycı bir ses tonuyla. Sanki gerçek kimliğini kendi içinde saklıyordu.

"Maske takarlar. Sadece maske..."

Yutkundum ve tekrar eflatun gözlerine baktım.

"Maske onların itibarıdır. Maske olmazsa, cinayet mahallinde iz bırakacak bir katil var olamaz."
Anladığını belli eden bir bakışla bana baktı.

"Buradaki hiç kimse maske takmıyor. Ama hepsi birer katil olabilir. Onlar için ne söyleyebilirsin?"

Bu kez sustum. O da bu sessizliğe eşlik etti.

Ben Ceylan. Sıradan bir insanım. Bir ünvanım, itibarım ya da büyük bir başarım yok.

Ta ki kardeşim Serkan'ın ölümünün ardındaki gerçeği aramak için o koleje girene kadar...

Bildiğim tek şey vardı: Serkan intihar etmemişti.
Fakat o kapıdan içeri adım attığımda, sadece bir katili değil, yıllardır saklanan sırları da ortaya çıkaracağımı bilmiyordum.

Ben bir hikâyenin kahramanı olmak istemeyen bir yan karakterdim. Ama hayat bazen en istemediğin role seni seçer.