"Hoşça kal."

"Günün sonunda hikayemize bir şeyler olmuştu.Yarım mı kalmıştı yoksa bu kadar mıydı kimse kestiremedi ama ne güle güle giden vardı ne de hoşça kalan..."

Han jisung, tam bir yıl önce hiçbir açıklama yapmadan hayatından çıkan o kişiyi unutamamıştır.Her hafta aynı gün,aynı saatte onu son kez gördüğü otobüs durağına gelir.Elindeki eski defter ve fotoğraf geçmişte yaşadığı mutlu günleri hatırlatırken, içindeki cevapsız sorular hala tazedir.

Tam umudunu kaybetmeye başladığı sırada durağa bir otobüs yanaşır.İnsanlar indikten sonra hiç beklemediği kişi karşısına çıkar.İkisi de konuşmaz, sadece göz göze gelirler.Yıllar gibi gelen o sessizlik, yarım kalmış hikayelerinin yeniden başlayacağının ilk işareti olur.