karıştık ya

1. BÖLÜM - BİZ İKİ KİŞİ DEĞİLİZ, BİR Takımız EFSUN

Ben Efsun...

On yedi yaşındayım.

İnsanlar beni ilk gördüğünde sessiz biri sanıyor ama beni tanıyanlar bilir; haksızlığa gelemem. Birine değer verdim mi sonuna kadar yanında olurum. En büyük zaafım ise ailem.

On yıldır İtalya'da yaşıyoruz.

Annem Mary, ağabeylerim Deniz ve Toprak, ikizim Yaman... Bizim dünyamız sadece birbirimizden ibaret.

Babamı neredeyse hiç hatırlamıyorum.

Annem onun hakkında pek konuşmaz. Ne zaman sorsak gözleri dolar, "Bir gün her şeyi anlatacağım." der, sonra da konuyu değiştirir.

Ben de artık sormuyorum.

Çünkü annemin gözyaşlarını görmekten nefret ediyorum.

İtalya güzel ülke.

Dar sokakları, tarihi binaları, sabah erkenden açılan küçük kafeleri...

Ama ne kadar güzel olursa olsun insan bazen ait olduğu yeri özlüyor.

Nereyi özlediğimi bilmeden...

YAMAN

Ben Yaman.

Efsun'un ikiziyim.

Aramızda sadece birkaç dakika var ama o kendini hep benden büyük sanır.

"Yaman, odanı topla."

"Yaman, geç kalıyoruz."

"Yaman, yine başını belaya soktun."

Ulan, ikiz miyiz yoksa annem mi belli değil.

Yine de dünyada en güvendiğim insan Efsun'dur.

Bir gün biri ona kötü baksa önce ben karşısına dikilirim.

Sonra konuşuruz.

Evimiz İtalya'nın sakin bir kasabasında.

Sabahları Deniz abi erkenden işe gider, Toprak abi kahvesini içerken mutlaka bizi de masaya çağırır.

Annem ise evin kalbidir.

Her sabah mutfağı mis gibi kokutur.

Ne kadar yorulursa yorulsun sofraya oturmadan önce mutlaka saçımızı okşar.

Ama geceleri...

Geceleri annem bazen gizlice ağlar.

Bizi uyuyor sanır.

Oysa ben duyarım.

Kimseye söylemem.

Çünkü biliyorum...

Annemin içinde yıllardır dinmeyen bir acı var.

Ne olduğunu bilmiyoruz.

Belki bir gün öğreniriz.

Belki de öğrendiğimiz gün hayatımız tamamen değişir.

Ama şunu biliyorum...

Benim ailem; annem, Deniz abi, Toprak abi ve Efsun'dan ib