Azize

"Bu savaş ölüm ve kalım için değildi. Bu savaş yeniden doğuş içindi."

"Sen yemin ettiğim uğruna hayatımı hiçe saydığım kişisin Aziz. Bizi bitiren yok sayansın. Artık biz seninle hiç birbirine ait olmayan iki kişiyiz sadece."

"Söyle Azize.Senin için ne yapayım."Arkamdaki ses beni bir karanlıktan diğer karanlığa atacak kadar kuvvetli ve sarsıcıydı. "Git Aziz.Git uzak dur benden."Ses tonumdaki ısrar onda hiç işe yaramamış olcaktıki adım seslerini git gide daha fazla yakınımda duymaya başladım. Bana yaklaşıyordu. Elleri bir anda belime sarıldı.Bu yaptığı tüm dengemin alt üst olmasını sağladı.

"İşte bu imkansız Azize. Sen benimsin. Bana aitsin. Benim tahtımın tek Azize'sisin.
Seni başka birine , başka bir adama verme düşüncesini aklından bile geçirme çünkü ben buna izin vermem. Bana ait olan benimdir.Ben paylaşımcı bir adam değilim. Ben sabrımı sınama. Çok geç artık sen benim bölgeme geldin.Bu saatten itibaren sen sadece benim olabilirsin." Sesindeki baskı ve otorite tamamen ona bağlanmama sebep oluyordu.

Evet geç kaldım. Buraya gelerek en büyük hatayı yapmıştım.Aziz çoktan hayatıma , evime ve kalbime yerleşmişti. İşte şimdi gerçek savaş başlıyordu. Bu savaştan sağ çıkabilecek miydim o kısım muammaydı...