kafese Kapatılmak

...

O gün anladım.

İnsan bazen doğduğu evi değil, doğduğu kaderi terk etmek zorunda kalıyormuş.

Yıllarca bana aynı cümleyi söylediler.

"Bir kadın en fazla ne yapabilir ki?"

Onlara göre kadın; hizmetçiydi.

Ev hanımıydı.

Anneydi.

İtaat ettiğinde değerli, konuştuğunda suçluydu.

Çünkü onlar hiçbir zaman gerçekten başkaldıran bir kadın görmemişlerdi.

Herkes onlara boyun eğmişti.

Ne büyük yanılgı...

Ben, üzerime atılan çamuru da, yıllarca omuzlarıma serilen ölü toprağını da silkeleyip ayağa kalkacaktım.

Kafese hapsedilen hukuku özgürlüğüne kavuşturan bir güvercin olacaktım.

Onların dillerine doladığı,

"Kızını dövmeyen dizini döver."

sözünü tarihten silecektim.

Onun yerine herkesin yüzüne şu gerçeği haykıracaktım:

"Oğlunu eğitmeyen, vicdanını da namusunu da yok eder."

Peki neden?

Neden kaçıp kendime sessiz, yeni bir hayat kurmak yerine; beni yıllarca ezen bu düzene karşı savaşmayı seçiyordum?

Çünkü bazen insanı hayatta tutan şey, başkalarının boş dediği umutlardır.

Ve ben...

O umuda tutunacak kadar inatçıydım.

Bu benim hikâyem değil.

Sesini çıkaramayan bütün kadınların hikâyesi.

Ve bu kez...

Kimse beni susturamayacaktı.