128.yaşam : Lanetin sonu

"Kaçmayı bırak artık, Leya."
Leya başını iki yana salladı. Hiçbir şey söylemeden odanın en uzak köşesine kadar çekildi.
"Uzak dur benden."
Draven durdu. Arzudan koyulaşan mor gözleri uzun süre onunkilerden ayrılmadı. Sonunda boğuk bir nefes verdi.
"İnat etmeye devam et."
Sesi sakindi. Fazla sakindi.
"Beni kendi isteğinle yanına çağırdığında..."
Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme belirdi.
"...o gün, beni ilk kez gerçekten göreceksin."
Leya'nın şaşkınlığını fark etmişti.Sessizce bir adım attı. Sonra bir adım daha...
Aralarında yalnızca tek nefeslik mesafe kaldığında durdu. Leya geri çekilmek istedi.
Ama arkasında duvar vardı.
Draven eğilip gözlerinin tam içine baktı.
"Binlerce yıl sabrettim."
Sesi neredeyse bir fısıltıya dönüşmüştü.
"Biraz daha sabrederim."
Kısa bir sessizlik oldu.
"Ama o gün geldiğinde..."
Bakışlarını bir an bile ondan ayırmadı.
"...sana hiç acımayacağım."