Can Kırıkları

"Her canavar bir zamanlar masumdu. Sonra biri, içindeki ışığı acımasızca söndürdü. Ben de o karanlığın içinde nefes almayı öğrendim. İnsanlar gözlerimde yalnızca öfkeyi gördü; kimse o öfkenin altında, yıllardır sessizce kanayan bir kalbin attığını fark etmedi. Çünkü bazı yaralar görünmezdi. Ne kanardı ne de kabuk bağlardı. Sadece insanın ruhuna yerleşir, her nefesinde ona kim olduğunu hatırlatırdı.

Ben sevgiye değil, kaybetmeye alışmıştım. Güvenmeyi unutalı çok olmuştu. Her yeni gün, bir öncekinden biraz daha renksizdi. Gülümsemeyi biliyordum ama mutlu olmayı çoktan unutmuştum. Hayat bana, en güzel şeylerin bile bir gün elimden alınacağını öğretmişti. Bu yüzden kimseye yaklaşmıyor, kimsenin bana yaklaşmasına izin vermiyordum Çünkü biliyordum; her tanışma, içinde sessiz bir vedanın gölgesini taşırdı.

Sonra o geldi. Adı bile insanların sesini alçaltmasına yeten adam... Gözlerinde geceyi, gülüşünde felaketi taşıyordu. Ondan uzak durmam gerektiğini biliyordum. Çünkü bazı insanlar kurtuluş değildir; onlar, insanın isteyerek düştüğü uçurumdur. Ama ne kadar kaçarsam kaçayım, kader beni hep onun karanlığına sürükledi. Ve o gün anladım... Bazen insanı öldüren kurşun değil, yanlış kalbe âşık olmaktır."