SUSKUN
- Membaca 11,534
- Vote 608
- Bab 14
Bir kadın hep susmak zorunda mıdır? Ya da susmak zorunda mı bırakılır?
Nehir, tam da o kadınlardan biriydi. Üç yıldır susturulan, susmak zorunda bırakılan bir kadındı. Ama her şeyden önce bir anneydi. Cani bir adamdan olan çocuğunun annesiydi. Ve o çocuk, Nehir için kendi canından bile daha kıymetliydi.
Seluruh Hak Cipta Dilindungi Undang-Undang
#3
nefret
Bergabunglah dengan komunitas bercerita terbesarDapatkan rekomendasi cerita yang dipersonalisasi, simpan cerita favoritmu ke perpustakaan, dan berikan komentar serta vote untuk membangun komunitasmu.
anda mungkin juga menyukai
Lekeli Namus +18
"Bazı lekeler suyla çıkmaz, bazı yaralar zamanla kapanmaz. Ve bazen bir annenin sustuğu yerden, bir kızın isyanı yükselir." Her şey tek bir sözle başladı; bir fısıltı, bir iftira ve ardından çığ gibi büyüyen o kör yargı... Kasabanın dar sokaklarında yankılanan zehirli kelimeler, bir kadının dünyasını kaç parçaya bölebilir? Bir kadını uçurumun kenarına kadar sürükleyen bu haksızlık, arkasında sadece "namussuz" yaftasını ve yapayalnız kalmış bir evladı bıraktı. Şimdi toplumun önyargılarıyla örülmüş o aşılması imkansız duvarlar, Emine'nin önünde duruyor. Herkes onun da annesi gibi pes etmesini, boyun eğmesini ve o karanlık lekenin içinde kaybolup gitmesini bekliyor. Ancak unuttukları bir şey var: Bazı fırtınalar, içindeki fidanı kırmak yerine onu çelikleştirir. Bu kitapta; Yarım bırakılmış hayallerin sızısını ve "namus" kavramının kirli dillerde nasıl bir silaha dönüştüğünü, Başkalarının günahını ağır bir miras gibi omuzlarında taşıyanların, "el alem ne der?" hapishanesinden kaçışını, Ve en önemlisi; uğradığı her haksızlığa rağmen annesinin yarım kalan hikayesini onuruyla tamamlamaya ant içmiş Emine'nin zafer çığlığını okuyacaksınız. Siz hiç suçsuzken mahkum edildiniz mi? Kendi hayatınızda bir yabancı gibi izlendiniz mi? Arda Kalan, sizi bu soruların tam ortasına, acımasız bir gerçekliğin içine davet ediyor. Hazır olun; bu hikaye sadece okunmak için değil, hissedilmek ve toplumsal yargıları yerle bir etmek için yazıldı. Çünkü gerçek namus; kirli dillerde değil, temiz vicdanlarda ve kazanılan onurlu savaşlardadır.
Sen Banasın
Kitapta: çokça yaş farkı, tecavüz, şiddet tarzı içerikler vardir. Aşağıda kitabin konusu yaziyor, ona göre okuyunuz. Boşuna kitaba kötü yorum yapmayın --------&---------- Ben Elzem Bahar. 18 yaşındaydım... O adami gördügümde. Simdi ise 21 yaşında o adama esirdim. +++ Ben Aslan Ege Karahan 26 yaşındaydım o kiza aşık olduğumda. Şimdi ise 29 yaşında o kıza yenildim. •••••••••••• Elzem, liseye kayıt yaptırmak için gitmişti ama orada tesadüfen bulunan Aslan ona ilk görüşte aşık olmuştu. Üstelik aralarinda 8 yaş farkı vardi... Daha kötüsü ise Aslan'nin Elzem'e olan takıntısıydı. Tam 3 yıl onu uzaktan izlemiş ve en sonunda onu kaçırmıştı ........ "Bırak beni!" "Asla." "Neden peki?" "Çünkü Sen Banasin." ~~~~~~~~ Elzem Bahar & Aslan Ege Karahan
İN
❗ UYARI ❗ Bu metin yetişkin içerik barındırır. Burada herkes yalnız, herkes kimsesiz. Burası İn! Burada adalet yok, acıma yok, güçsüzlüğe yer yok, insanlık yok! Herkes sadece kendi canını düşünür. Herkes hayatta kalmaya çalışır. Kimse dost değildir. Herkes, birbiriyle düşmandır. Burada hiçbir arkadaşlık menfaatten öteye geçemez. Başarısız olamazsın. Başarıya da asla ulaşamazsın. Burası bizim inimiz... Hepimizin İn'i. Özgürlüğe aç, adaleti sadece sözlük anlamıyla bilen çocuklar... Onlar yaşamak zorunda. Yaşatmak gibi bir dertleri yok. Bu, onların özgürlüklerini arama hikayesi. Bu, onların adalet için savaşma hikayesi. "Artık bu çocuklar kimsesiz değil!" diye bağırdım. "Ben varım!" Öfkeyle doldu gözlerim. "Hepinize yeterim!" Anlatılanlar tamamen kurgudur. Gerçek kişi veya kurumlarla ilgisi yoktur. 📅 13.06.2022 TÜM HAKLARI SAKLIDIR.
tutsak
Masum bir kız ona saplantılı mafya
ZORLA SEVDA
Adamlar evdekileri etkisiz hâle getirmek için yüzlerine sprey sıktı; nefesleri ağırlaştı, göz kapakları kapanıyordu. Meyra da dahil herkes derin bir uykunun etkisi altına girdi. Abbas, kimsenin onu böyle görmesine izin veremezdi. Tek başına, dikkatle Meyra'nın odasına girdi. Meyra... Öylesine güzel ve huzurluydu ki, bir melek gibi yatıyordu. Abbas bir süre sessizce izledi, yüzüne dokundu, nefesini içine çekti. Kollarını yavaşça uzattı ve onu kucakladı. Meyra hâlâ spreyin etkisiyle derin bir uykudaydı. Abbas, kollarında taşıdığı güzelliği incitmemeye özen gösteriyordu. Adamlar evde hiçbir iz bırakmamış gibiydi. Geriye sadece sessizlik kalmıştı. Evdekiler uyandığında, Meyra'yı yok olmuş sanacaklardı. Abbas'ın yaptığı en büyük kötülük buydu: Meyra'yı ailesinden, sevdiklerinden ve hayatından koparmak... Ama kalbine söz geçiremiyordu. Arabaya bindiklerinde, Abbas onu kucağında sıkıca sardı. Boynunu ve saçlarını koklarken kendini zor tutuyordu; öfke ve arzu arasında bir savaş veriyordu. Nikaha kadar sabretmek zorundaydı. Bu gece, Abbas ve Meyra başka bir ülkeye uçacaktı. Meyra sabah uyandığında bambaşka bir hayatın kapılarını aralayacaktı. Başta isyan edecek, ağlayacak, ama Abbas'tan başka bir çıkış yolu olmadığını anlayacaktı.
Arafın Kıyısı(+18)
Lalin, şöminenin başında, alevlerin turuncu ışığının teninde dans etmesine izin vererek oturuyordu. Araf'ın sert adımları yaklaşırken başını kaldırmadı ama kalbinin atış hızı, kocasının varlığını çoktan selamlamıştı. Araf, kadının arkasına geçti, diz çöktü ve kollarını Lalin'in beline sımsıkı doladı. Başını omuzuna yaslayıp derin bir nefes çekti. "Kokun..." diye fısıldadı Araf. Sesi hem yorgun bir savaşçının sığınma isteğiyle doluydu hem de bir hazineyi kimseyle paylaşmak istemeyen birinin hırsıyla. "Tüm gün bu kokuyu özlemekten, zihnimdeki her şeyi yakıp yıkasım geldi." Lalin, elini kaldırıp adamın nemli saçlarının arasında gezdirdi. "Buradayım Araf. Gitmedim, gitmiyorum." Araf, karısının elini tutup avuç içini öptü. Bu, bir bağlılık yemini gibiydi. "Gitmemelisin. Gidemezsin. Sen benim bu hayattaki tek doğru kararımsın Lalin. Seni o kadar çok kıskanıyorum ki, bazen kendi zihnimden bile saklamak istiyorum seni. Sadece ben bileyim, sadece ben göreyim..."
ALAKURT
... Kapının çarpmasıyla irkildim; gürültü odanın duvarlarında yankılanırken nefesim boğazımda takılıp kaldı. Elim hâlâ kapı kolundaydı ama zorlamadım, açamayacağımı biliyordum. Arkadan bir elini kapıya yaslamıştı ve ben onunla kapı arasında sıkışıp kalmıştım. Göğsü sırtıma değiyor, değdiği yeri yakıyordu. "Gitmene izin verdiğimi mi sanıyorsun?" Sesindeki soğukluk damarlarımdaki kanı durdurdu adeta. Dudaklarım aralandı ama çıkacak kelime boğazımda düğümlendi. İçimde dolaşan korkuyla öfke birbirine karışıyordu. "Benden kaçamazsın." Olduğum yerde titredim. İçimde haykırmak isteyen bir ses vardı ama dudaklarım birbirine mühürlenmiş gibiydi. Konuşamadım... _____________________________________ "yer ve gök şahidim olsun ki sen benim olacaksın ... Ve ben o gün sana hiç acımayacağım." | İzem Sare Koç ve Demir ALAKURT |
EFSUNKÂR
" KÜFÜR VE YETİŞKİN UNSUR İÇERİR! " AZİZ DEĞİRMENCİ; Öfkeli Kibirli Zorba. Yaşadığı Şehre Kan Kusturup Küçük Bir Bedende Soluklanıyor. Sevdiği Kadını Zorla Kendinin Yapacak Kadar Bencil, Yaraladığı Yüreği Karşılık Bulamayınca Parçalara Ayıracak Kadar Cani. Gerçek duygular çıplak güzeldir. Sade cümleler giyinir..
Masumiyetin Sonu (La fine dell'innocenza)
"Ela, sabrımı sınıyorsun. Yapma... Canını yakarım!" Onu sinir edecek şekilde, dudaklarımın kenarıyla alaycı bir şekilde gülümsedim. "Ne yapacaksın, Massimo? Söylesene..." Biraz sustuktan sonra, bir şey hatırlıyormuş gibi yaptım. Gözlerimi kısarak, en zehirli sözlerimi hazırladım. "Ah, doğru! Benimle sevişirken intikam planı düşüneceksin, değil mi?" Onu gerçek anlamda sinirlendirmek istiyordum. Hiç beklemediği bir şey söyledim ve gerçek anlamda onu sinir etmeyi başarmıştım. "Tüh, şansına küs. Çünkü ben senin dışında herkesle sevişebilirim. Ama seninle asla." Ve böylece istediğimi elde etmiştim. Onu kışkırtmayı başarmıştım. "Bir daha söyle! Hadi söylesene!" Kafamı kaldırdığımda, göz göze gelmiştik. "SÖYLE DEDİM!" Beklenmedik bir anda sesi bütün evin içinde yankılandı. İlk defa ondan korkmamıştım. "Tekrar duymak istiyorsun, pekala o zaman söyleyeyim... Diyorum ki, senin dışında-" Lafımı bitirmeden, dudaklarımın üstünde hissettiğim baskıyla öylece kalakaldım.
KALP YARASI
'bben ölürsem intikam ateşin sönecek mi Canavar' ellerim titrerken tutuğum silahı kafama dayadım. Bitsin artık dayanacak gücüm yok artık. Canavar mavi gözleri dehşetle açılırken 'o elindeki oyuncak değil Gökçe bırak onu' bana yaklaşmaya çalışırken bir adım geriledim 'YAKLAŞMA' ilk defa Canavara bağırıyordum. O ise ondan beklenmeyecek bir sakinlikle 'Tamam tamam sakin ol bak yaklaşmıyorum hadi o silahı bana ver' gözyaşlarım akarken ağzımdan kaçan hıçkırığa engel olamadım 'hahani demiştin ya 'yaşayan bir ölü olacaksın nefes alacaksın ama yaşadığın her an ölmek içiçin yalvaracaksın' benim canım çok yanıyor Canavar ölmek istiyorum dayanacak gücüm yok' Canavarın mavi gözleri korkuyla bana bakarken 'bak söz veriyorum kimse artık sana zarar vermeyecek kimse canını yakmayacak' başımla onu reddederken 'annemin yanına gömer misin beni abilerim ve babam izin vermez ama sen göm olur mu?' Son isteğimi de söyledikten sonra son kez yeşillerimle mavilerine baktım Koca konaktan duyulan tek ses Silah sesiydi. Berdelle evlen iki genç peki adam bu berdeli 18 yaşındaki küçük kıza yüklerse adam kocamandı kız küçüktü. Adam acımasızdı kız merhametli adam nefretle baktı kız korkuyla
"Bazı lekeler suyla çıkmaz, bazı yaralar zamanla kapanmaz. Ve bazen bir annenin sustuğu yerden, bir kızın isyanı yükselir." Her şey tek bir sözle başladı; bir fısıltı, bir iftira ve ardından çığ gibi büyüyen o kör yargı... Kasabanın dar sokaklarında yankılanan zehirli kelimeler, bir kadının dünyasını kaç parçaya bölebilir? Bir kadını uçurumun kenarına kadar sürükleyen bu haksızlık, arkasında sadece "namussuz" yaftasını ve yapayalnız kalmış bir evladı bıraktı. Şimdi toplumun önyargılarıyla örülmüş o aşılması imkansız duvarlar, Emine'nin önünde duruyor. Herkes onun da annesi gibi pes etmesini, boyun eğmesini ve o karanlık lekenin içinde kaybolup gitmesini bekliyor. Ancak unuttukları bir şey var: Bazı fırtınalar, içindeki fidanı kırmak yerine onu çelikleştirir. Bu kitapta; Yarım bırakılmış hayallerin sızısını ve "namus" kavramının kirli dillerde nasıl bir silaha dönüştüğünü, Başkalarının günahını ağır bir miras gibi omuzlarında taşıyanların, "el alem ne der?" hapishanesinden kaçışını, Ve en önemlisi; uğradığı her haksızlığa rağmen annesinin yarım kalan hikayesini onuruyla tamamlamaya ant içmiş Emine'nin zafer çığlığını okuyacaksınız. Siz hiç suçsuzken mahkum edildiniz mi? Kendi hayatınızda bir yabancı gibi izlendiniz mi? Arda Kalan, sizi bu soruların tam ortasına, acımasız bir gerçekliğin içine davet ediyor. Hazır olun; bu hikaye sadece okunmak için değil, hissedilmek ve toplumsal yargıları yerle bir etmek için yazıldı. Çünkü gerçek namus; kirli dillerde değil, temiz vicdanlarda ve kazanılan onurlu savaşlardadır.
Detail lengkapPanduan Muatan