Bir Duman Kızılı

(+18 içerik bulunmaktadır!)

"Benim dokunduğum her gül soluyor," dedi.

Sesinde öyle bir kesinlik vardı ki sanki şimdiye kadar dokunduğu her şeyin sonunu kendi elleriyle yazmıştı.

Bakışları saçlarıma kaydı. Kızıl tellerimin arasından geçip gözlerimde durdu. Dudaklarının kenarında belli belirsiz, ne anlama geldiğini çözemediğim bir tebessüm belirdi.

"Senin gibi bir kızıl goncayı koklamaya bile korkuyor insan."

Başımı hafifçe eğdim. "Gülleri solduruyormuşsun," dedim engellemeyediğim karanlık bir sesle. "Kendin söyledin. Ben kızıl bir goncayım."

"Benim kızıl goncam mı olamak istiyorsun?"

İçimden acı bir kahkaha geçti. Hayır. Ben kendimi dikenli bir güldüm. Ve ben, o dikenleri kimin için sakladığımı biliyordum.

Ve asıl tehlikeli olan da buydu. Çünkü onun bilmediği bir şey vardı. Ben onun dokunacağı gonca değildim. Ben, onu kendime yaklaştırmak için açan çiçektim. Ve bir insanı öldürmenin en kolay yolu bazen tetiğe basmak değildi. Önce kendini ona koklatırdın. Sonra köklerini onun kalbine salardın.

Gözlerinin içine baktım. Ne düşünüyordum? Ona ne kadar yaklaşacağımı. Onu ne kadar kendime bağlayacağımı. Ve seni solduracak kişinin gerçekten o olup olmadığını.

İçimden geçen tek bir cümle vardı: Bakalım Bora Yaman... Bu hikâyede kimi kim solduracak?