Black Narcissus

Nərgiz tədbirdə tabloların göstərildiği sənət qalereyasının son zalında tək dayanmışdı.

Divarda asılmış rəsmlərə baxan insanlar bir-bir çıxıb getmiş, salon boşalmışdı. Yalnız tavandan süzülən sarı işıq və divardakı ən son tablo qalmışdı.

Tabloda qara fon üzərində tək bir nərgiz çiçəyi çəkilmişdi. Ona göndərilən eyni Qara Nərgiz çiçəği

Nərgiz bu əsərə baxdıqca qəribə hiss keçirirdi. Sanki çiçəyin qara ləçəkləri ona nəsə pıçıldayırdı.

Telefonunun ekranı işıqlandı.

Naməlum nömrə.

Bir an tərəddüd etsə də, zəngi qəbul etdi.

"Sei pronto a conoscermi davvero?"
"Məni həqiqətən tanımağa hazırsan?"

Zəng kəsildi.

Nərgiz telefonun ekranına baxarkən ürəyinin döyüntüsü sürətləndi. Elə həmin anda qalereyanın işıqları söndü. Salon qaranlığa qərq oldu.

Yalnız pəncərədən düşən ay işığında divardakı qara nərgiz tablosu görünürdü.

Və tablonun aşağı hissəsində, bir neçə saniyə əvvəl orada olmayan qırmızı bir zərf vardı.

Nərgiz ehtiyatla yaxınlaşdı.

Zərfin üzərində yalnız iki söz yazılmışdı.

"Leon Valenti."