List Do Zagubionych

Nie zawsze życie sypie nam pod stopy płatki róż. Czasem droga przez nie jest usiana ciernistymi kolcami. Dźwigam na ramionach ciężar naszej młodej, niedoświadczonej, zranionej duszy. Zupełnie jak w tekście piosenki w albumie rockowym. Sam ma dwadzieścia trzy lata i nigdy nie powinien czuć się samotny, bo odkąd pamięta przez życie szedł ramię w ramię ze swoim starszym o cztery lata bratem i swoim najlepszym przyjacielem z dzieciństwa Adrianem. Nigdy nie powinien czuć się gorszy, bo rodzice od najmłodszych lat pozwalali mu marzyć i spełniać marzenia. Nigdy nie powinien czuć się brzydki, bo mama od zawsze powtarzała mu, że jest jej pięknym chłopcem.
Sam powinien czuć się szczęściarzem, bo dorastał w domu pełnym muzyki. Każde popołudnie po szkole przesiadywał w sklepie muzycznym jego taty, ucząc się gry na gitarze. Powinien sądzić, że jest Królem Świata, a przynajmniej swojej małej mieściny, bo mając zaledwie dwadzieścia lat dołączył do już trochę bardziej znanego niż z garażowych koncertów zespołu rockowego swojego starszego brata. Niech pierwszy rzuci kamieniem ten kto w okresie nastoletniego buntu nie słuchał My Chemical Romance i choć raz nie pomyślał, że granie rocka byłoby cool.
Sam ma dwadzieścia trzy lata i wrażenie, że cały ten czas żył pod szczelnym kloszem. Nigdy nie czuł się wystarczający. Zawsze egzystował w cieniu brata. Śmierć odebrała mu przyjaciela. Sam ma dwadzieścia trzy lata i jedyne czego pragnie to zniknąć. Robi to sukcesywnie centymetr po centymetrze, kość po kości. Sam ma dwadzieścia trzy lata i żyje pod popękanym kloszem.