Sultan-ı Yegâh

Sultan-ı Yegâh.

Tek ve biricik diktatör. Yasama, yargı ve yürütmenin ta kendisi. Savcı, hâkim ve cellat. İskemle, giyotin ve zehir. Bir mahkûmun son akşam yemeği. Peygamberlerin rastlamak istemeyeceği bir günahkâr. Cehennemin müjdeleyicisi. Dünya üzerindeki cellat. Kıyametin habercisi. Kötü olan her şeyin temsilcisi.

Ama ben... Ben dikkatini çektim.

Adeta bir işkence edasıyla uzayıp giden hayatımda yaptığım en büyük hatayı yaptım.

Yanlış ismi seçtim çalmak için. Yanlış kimliğe büründüm. Yanlış cesedi diriltip diktim onun davetinde.

İlk kez Sultan'ı mutsuz görüyordum. Tabii, onunla yüz yüze gelmek kolay değildi ama fotoğraflarında, basın konferanslarında, televizyonda, sosyal medyada hep mutluydu. Delilere özgü hasta bir mutluluktu bu ama mutluydu.

Şimdi ise göğsümü deşecekmiş gibi bakıyordu bana ve ben korkmadığıma kendimi ikna etmeye çalışıyordum içten içe.

Çünkü bir hataydı yaptığım.

Bu görevi en başından kabul etmemem, en başından korkaklığımı kabullenip kuyruğumu sıkıştırıp geri dönmem gerekirdi. En başından onun karşısına geçmemeliydim. En başından Atlas'ın -her kimse artık- adını, kimliğini çalmamalıydım. Haddimi bilmeliydim.

En başından anlamalıydım Sultan-ı Yegâh'ı kandırmanın mümkün olmadığını.

Anlamadım.