Dear enemy | Nonfic | Ongoing

"සමහර මිනිස්සු අපේ ජීවිතයට එන්නේ හිරු එළියක් වගේ නෙවෙයි..."
"මුලින්ම ඔවුන් එන්නේ කුණාටුවක් වගේ."
මට කවදාවත් හිතුණේ නැහැ, මම වෛර කරන කෙනාම දවසක මගේ ලෝකයේ වැදගත්ම කෙනා වෙයි කියලා.
මට මතකයි ඒ දවස.
වැස්ස වැටෙන පාසල් පිට්ටනිය.
තෙමුණු කොරිඩෝ.
හැමෝම හිනාවෙමින් දුවන අතරේ, මම තනියම බිත්තියකට හේත්තු වෙලා හිටියා.
එදා මට හිතුණේ...
"මම තනියම ඉන්න එක හොඳයි."
කියලා.
ඒත් මම දැනගෙන හිටියේ නැහැ...
ඒ වැස්සත් එක්ක මගේ ජීවිතයට එන කෙනා...
මගේ නිහඬ ලෝකය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කරනවා කියලා.
අහස් විහඟ රණසිංහ.
පාසලේ හැමෝම ආදරේ කරන කෙනා.
හිනාවෙන් හැමෝවම දිනාගන්න පුළුවන් කෙනා.
ඒත්...
මට නම්?
ඔහු මගේ ජීවිතයේ අමතක කරන්න බැරිම වේදනාවක් වුණා.
අඩුම ගානේ මුලදී...