Boş Mezar

Bir mezar vardı. İçinde ceset yoktu.
Herkes kızımızın öldüğüne inanıyordu.
Polis...
Devlet...
Ben...
Ama bir kişi hariç.
Karım.
O boş mezarın başında saatlerce oturuyor ve her defasında aynı cümleyi kuruyordu
Bir anne evladının yaşayıp yaşamadığını hisseder.
Ben onun aklını kaybettiğini sandım.
Psikologlar öyle dedi.
Raporlar öyle dedi.
En güvendiğim dostum öyle dedi.
Ben de ona inandım.
Çünkü bazen insan, gerçeği düşmanından değil...
Dostundan saklar.
Bir yıl sonra öğrendiğim gerçek ise yalnızca evliliğimi değil, bütün hayatımı paramparça edecekti.
Kızımı kaçıran adam... Kardeşim dediğim kişiydi.