Sen Gittin Ben Bekledim

Teğmen Nare Veyra, çocukluğundan beri hayatındaki tek değişmeyen insanın Yüzbaşı Karan Erel olduğuna inanıyordu.
Çocukluk arkadaşıydı Karan.
İlk aşkıydı.
İlk kez kalbinin hızla çarpmasına sebep olan adamdı.
Ve yıllar sonra Karan asker olduğunda Nare'nin elini tutup ona tek bir söz vermişti:
"Beni bekle."
Nare de beklemişti.
Aylarca...
Yıllarca...
Karan'ın görevden dönmesini, kapısında belirmesini, ona sarılıp kaldıkları yerden devam etmelerini beklemişti.
Fakat bir gün Karan'dan gelen telefon her şeyi değiştirmişti.
Sesindeki soğukluk Nare'nin kalbine saplanan bir bıçak gibiydi.
"Nare, artık bekleme."
Nare ne olduğunu anlamamıştı.
"Ne demek artık bekleme?"
Karan birkaç saniye susmuş, ardından hayatının en zor yalanını söylemişti.
"Bitti."
O gece Nare ağlamıştı.
Ama Karan'ın bilmediği bir şey vardı.
Nare, onun gitmesine rağmen sevgisinden vazgeçmemişti.
Sadece kalbinin kapısını kapatmıştı.
Çünkü Karan onu terk etmişti.
En azından Nare'nin bildiği buydu.